<$BlogRSDUrl$>

donderdag, augustus 05, 2004

Pijn 

Soms verlang ik zo terug, naar dat wat er nooit geweest is



MeeSwammen? [ ]

dinsdag, mei 04, 2004

Waar dromen waarheid zijn 

En toen was het stil
De straten zijn leeg
Iedereen slaapt
Iedereen leeft

Wat heb ik verloren
Wat neem ik mee
Zal ik ooit vrij zijn
Waar ik ook ga

Welkom in Utopia
Het antwoord waait in de wind
Alles blijft achter in
de mist

(F. Boeyen)



MeeSwammen? [ ]

woensdag, april 28, 2004

Eenvoud 

Zomaar blij worden van:

- nieuwe oranje schoenen

- fluitekruid dat ineens weer langs de bermen bloeit

- hard meezingen met de CD "Plugged" van Paul de Leeuw

En de dag is nog lang niet om....

MeeSwammen? [ ]

donderdag, april 22, 2004

Boodschappen  

Ik had veel zin in sinaasappels. Echt veel zin. Het liet me niet meer los. Mijn dag bestond uit dromen en visioenen van prachtige, oranje, grote, sappige en zoete exemplaren. Niet van die uitgedroogde kleine balletjes van de supermarkt, nee voor deze moest ik naar de gesorteerde groenteboer.

Ik had er wel een extra ritje voor over. Vol verwachting stond ik in de rij. Dat had ik er ook wel voor over, lang in de rij staan. Bij een goede groentezaak is het immers altijd druk. Er zijn meerdere mensen, die kwaliteit verkiezen boven de snelheid van een supermarkt.

Eindelijk was ik aan de beurt. Al wachtend had ik al gezien, dat ik wel uit 5 soorten kon kiezen. Omdat ik me zo verheugd had op deze lekkere vruchten (overigens: nee, ik ben niet zwanger), had ik me voorgenomen om niet te bezuinigen op het geld. Kwaliteit zou doorslaggevend zijn. Het zou een klein feestje gaan worden.

Zoals gezegd, was ik dus aan de beurt. Opgetogen vroeg ik naar de lekkerste, sappigste, grootste en zoetste sinaasappels. De duurste waren €3,99 per 6. Voorwaar niet goedkoop, maar ik meldde de mevrouw direkt dat de prijs geen probleem was. Dat ik voor kwaliteit zou gaan.

Toen sprak zij de onsterfelijke woorden: "ach mevrouw, ik zou geen van alle kopen, ze zijn allemaal droog, de dure zijn net zo taai en droog als de goedkope".

En nu zit ik verdrietig en zonder sinaasappels in tweestrijd. Is dit een vreselijk stomme zet van die mevrouw, of heet dit nou een winkel met kwaliteit (en wel 5 soorten sinaasappels die niemand mag kopen).
MeeSwammen? [ ]

woensdag, april 21, 2004

In de roos 

Als je nergens op mikt, is het altijd raak


MeeSwammen? [ ]

zondag, april 18, 2004

Vooral doorgaan 

We waren jury. Een soort van Idols, maar dan anders. Regionale, jonge en talentvolle bands streden om een optreden in de zomer tussen grootheden als Kane, Van Dik Hout en Wipneus & Pim. Elke avond een band, in een fijn café.

Wij waren dus de jury. Een taak waar niet te licht over gedacht moest worden. We vergeleken appels met peren - of beter - zoete melodieën met snerende gitaren en alternatieve rock. Maar als je jury bent van een soort van Idols, dan moet je dat kunnen. En natuurlijk voelen wij ons na 3 jaar een doorgewinterde jury.

Dit jaar was het wel wat moeilijker. Naast performance moesten we ineens ook kijken naar de X-factor. Want daar had iedereen het over. Dat had de jury van Idols bedacht. Maar niemand kon het precies benoemen. Ook niet de jury van Idols. Maar het klonk wel professioneel, een band beoordelen op de X-factor.

Bij de laatste band ging het mis. Wij jureerden zoals gezegd regionale, jonge en talentvolle bands. Ineens stonden daar op het podium een stelletje uitgewoonde, afgeleefde oude rockers. De broer van Mick Jagger en Herman Brood bleek een klein blowend mannetje met een grote stem en dito bek te zijn. Voor de gelegenheid was de drummer opgegraven, wat we erg waardeerden. De band was rauw, wild, grof en soms zelfs vals. Maar het was een goede performance. We twijfelden of dit een gevalletje van X-factor zou zijn.

Het werd een geweldige avond. De band was niet jong, niet talentvol en de rek was eruit. Van winnen was dus geen sprake. Ook al, omdat het in het geheel niet zeker was, of deze oude rockers aankomend zomer nog zouden leven, om op te kunnen treden tussen de grote namen.
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, april 17, 2004

Remember 

Feels like the cold is blowing your mind away
Feels like the winter is here to stay
Feels like it's hundred years until spring
We've been talking, talking, but you hurt her a thing
Oh remember you're not alone
I know the new year is coming too soon
Oh remember, you're not alone
Can you hear me
I'm still on the phone
Sounds like your voice is waiting for me to come
Oh like sadness is all around
Sounds like the last song is fading away
Like your life is slipping away
Remember, you're not alone

(Roxette)

MeeSwammen? [ ]

woensdag, april 14, 2004

Belevenis 





Het leven is soms zo bedrieglijk eenvoudig, dat je bijna achterdochtig wordt.





MeeSwammen? [ ]

woensdag, april 07, 2004

Uitnodiging 

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. Ik wil weten waar je naar verlangt en of je durft te dromen dat het verlangen van je hart vervuld wordt.

Het interesseert me niet hoe oud je bent. Ik wil weten of je het risico durft te nemen jezelf belachelijk te maken voor liefde, voor je dromen, voor het avontuur van in leven zijn.

Het interesseert me niet welke planeten er om je maan heen staan. Ik wil weten of je het centrum van je eigen verdriet hebt aangeraakt, of je geopend bent door de teleurstellingen van het leven, of dat je ineengeschrompeld en gesloten bent geworden uit angst voor meer pijn. Ik wil weten of je bij pijn kunt zijn, van mij of van jou, zonder te proberen het te verbergen of te laten verdwijnen of het op te lossen.

Ik wil weten of je kunt zijn met vreugde, van mij of van jou, of je wild kunt dansen en je door extase laten vullen tot in de toppen van je vingers en tenen, zonder ons te waarschuwen dat we voorzichtig moeten zijn of realistisch, of dat we de beperkingen van het mens-zijn moeten onthouden.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is. Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen om trouw te blijven aan jezelf; of je beschuldigingen van verraad kunt dragen zonder je eigen ziel te verraden. Ik wil weten of je ontrouw kunt zijn [wanneer nodig] en daardoor vertrouwenswaardig.

Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, zelfs als het niet elke dag mooi is, en of je vandaar uit kunt leven. Ik wil weten of je met mislukkingen kunt leven, van jou of van mij, en toch aan de rand van het meer kunt staan, schreeuwend tegen het zilver van de volle maan, “Yes!”.

Het interesseert me niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van verdriet en wanhoop, vermoeid en gebroken, en doet wat gedaan moet worden om de kinderen te voeden.

Het interesseert me niet wie je bent of hoe je hier bent gekomen. Ik wil weten of je met mij in het centrum van het vuur kunt staan zonder daarvoor terug te schrikken.

Het interesseert me niet wáár of wàt of met wiè je hebt gestudeerd. Ik wil weten wat jou van binnenuit steun geeft wanneer al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf, of je werkelijk van jouw eigen gezelschap houdt in de lege momenten.

AUTEUR: ORIAH MOUNTAIN DREAMER

MeeSwammen? [ ]

donderdag, april 01, 2004

Juliana 

Waar ik nog steeds aan moet denken?

Beatrix heeft van die mooie stevig mevrouwen-benen.

MeeSwammen? [ ]

woensdag, maart 31, 2004

Pardon 

Zoals mijn zoon van 6 al zei:

"Sorry hoor, dat ik me verontschuldig!"

opdaat: Nee, het was anders, volgens getuigenverklaringen zei hij:

"Sorry hoor, dat ik me excuseer!"

Nah, en die ga ik er inhouden, das een geweldige opmerking!



MeeSwammen? [ ]

zondag, maart 28, 2004

Niet echt geslaagd 

Ik heb uitslag!

Maar het jeukt zo...........

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, maart 23, 2004

Eenvoud 

Het raam
Condens
Straatlicht
Buiten
Dikke druppels
Diamanten
Schitterend

MeeSwammen? [ ]

zondag, maart 21, 2004

Instortingsgevaar 

Soms zit het niet zo mee. Ik zit er even helemaal doorheen. Dan zit het dus tegen. En dan zitten lange logstukken er even niet in. En daar moet ik niet mee zitten.

Toch?

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, maart 19, 2004

Helder 

Ach, barst!


MeeSwammen? [ ]

donderdag, maart 18, 2004

Kijken 

Goh

Vrouwen kunnen ook een gootsteen repareren.

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, maart 16, 2004

Picasso 

Waarom kom je er pas tijdens het verven van je haar achter, dat het zo hard gegroeid is, dat één potje verf niet meer voldoende is? En dat dat natuurlijk gebeurt, als alle winkels gesloten zijn?
MeeSwammen? [ ]

zondag, maart 14, 2004

Zwaar 

Zondag, 17.25 uur.

Heeft het nog zin om me aan te kleden?

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, maart 12, 2004

Zoef 

Als je snel nog even wat moet regelen, in de auto springt, en er dan achter komt dat je achterin bent gaan zitten. Ben je dan te druk?


MeeSwammen? [ ]

woensdag, maart 10, 2004

Baby burn out 

We liepen in de stad. Het gebruikelijke woensdagmiddag concept. Moeders. Kinderen. Veel kinderen. Gehuil, gejengel, ge-ren. Er moest een baby-kadootje gekocht worden. Er zijn namelijk nog steeds mensen die aan kinderen beginnen.

En juist op de babyafdeling van het warenhuis was een buggyfeestje gaande. We baanden ons een weg tussen kinderwagens en weglopende dreumessen. Meermaals zo´n karretje tegen de enkels gedrukt. Ik vroeg me af of -in navolging van het rollatordiploma- jonge moeders niet ook een cursus buggyduwen zouden moeten volgen.

We liepen dus op de babyafdeling. Zonder vooraankondiging kreeg ik ruw een duw van een wagen tegen mijn achterste. Ik keerde me verbaasd om en keek in het gezicht van een uiterst verhitte moeder in het bezit van een tweelingwagen. En zoals U wellicht weet, zijn tweelingwagens vooral erg breed. Het linkerkind - laten we hem voor het gemak Lars noemen - schopte het rechterkind (Pim), waarop deze het op een brullen zette.

Mama had het zwaar. Er moest -net als vroeger- geshopd worden. En wie had kunnen bedenken dat ze niet één, maar twee van die vervelende rotjongens zou krijgen. Haar gebeden om een jongetje waren ruimschoots verhoord. Het was wel wat veel van het goede.

Tot mijn grote verbazing liep moeder naar de brede kinderwagen (ze moest zelfs om een kledingrek heen om aan de voorkant te komen) en gaf beide kinderen een ferme tik. Pim begon nog een paar decibels harder te krijsen en Lars zei slechts: "Pim stout!" De moeder beaamde dat. Ja, Pim was stout.

Ik bleef vanaf een afstandje staan, om dit tafereeltje eens goed te kunnen volgen. Lars was blijkbaar de slimste van het duo. Toen mams haar hielen wederom had gelicht om een volgende stelling op koopjes te inspecteren, kneep hij zijn broertje nog eens lekker in de wang. Pim kon veel geluid produceren.

Schreeuwend kwam moeder nogmaals naar de wagen en schudde Pim nog eens goed door elkaar. Lars viel zijn moeder bij, door nogmaals te verkondigen dat Pim stout was. Moeder was inmiddels de wanhoop nabij.

Ik was ontdaan door zoveel onrecht. Arme Pim. Rot Lars. En vreselijke moeder. Wie doet nou zoiets. De aanleiding van dit drama was immers niets bijzonders.

Hoewel ik hevig ontdaan was, probeerde ik niet te veroordelen. Want aanleiding van een drama ligt vaak niet in deze momentopname. Had ikzelf al niet eens ooit in een 3 jaar durende vlaag van slapeloosheid bijna een peuter van de trap geduwd?

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, maart 09, 2004

Transparant 

Waar was ik in al mijn doorzichtigheid. Zwevend op wolken van ijlheid ben ik weggedreven uit de zorgvuldig gekoesterde en gedeelde beleving van het denken. Onzichtbare teleurstelling, voor enkelen echter goed te doorzien. Hoe dun is het schutblad van mijn ziel, hoe doorschijnend maar toch beschermend. Niet duidelijk waarneembaar, maar toch een stille roep. Waar was ik in al mijn doorzichtigheid. En waar was jij.

MeeSwammen? [ ]

maandag, maart 08, 2004

Simpel 

Gewoon gelukkig zijn, omdat de tuindeur de hele middag open staat. Omdat het in de lucht zit.

MeeSwammen? [ ]

zondag, maart 07, 2004

Stom klusje 

Ik was de keuken aan het schoonmaken. Manlief komt de keuken binnen met de vraag of ik de "goed wies" een beetje kapot had.

Bleek dat ik al ruim 10 minuten, zeer monotoon en erg vernederlandst stond te zingen:

"en a one, en a two en a trieeee,
japper-de-poe, japper-de-pa, japper-de-pieeeeee"

Tsja, schoonmaken is geestdodend.

MeeSwammen? [ ]

Stoer 

Joep is de kleinste van het stel. Maar heer en meester in de roedel. Hij voelt zich dan ook erg groot. als er sneeuw ligt, schuift hij met zijn buikje door het witte poeder, maar hij blijft groot. En blaft groot. En is van gegoede komaf.

Joep's moeder is een Zweedse koningin en zijn vader opperstalmeester bij een internationale paardenspringstal. Reden genoeg dus, om je boven het gewone "volk" te verheffen. Binnen de familie wordt angstvallig gezwegen over het feit, dat Joep's vader inmiddels een "hethond"is. Maar in dit soort kringen wordt daar ook niet over gesproken

Joep is slim. Joep begrijpt wat wij zeggen, voelt stemmingen aan en gedraagt zich als mens onder de mensen. Joep mag in de poppenwagen, wil in het poppenschommeltje, in het mandje aan de kinderfiets. Met engelengeduld. De grote pitbull verandert in een schoothondje bij de kinderen.

Joep is de enige die naar boven durft. En mag. Dat is fijn, want je kunt van bovenaf zo lekker op de rest van de honden neerkijken. Joep moet gedragen worden als hij beslist dat hij weer naar beneden wil. En natuurlijk doen wij dat voor koning Joep.

Joep verandert in een tijger als ongewenst bezoek komt. Enkele weken geleden verjoeg hij met zijn grote geblaf om vier uur 's nachts nog iemand, die hier niets te zoeken had op dat onchristelijke uur. Pas maar op voor Joep!

Joep corrigeert de andere honden. Hij vraagt beleefd aan ons grote monster Bram (45 kilo zwaar en met poten als die van een leeuw) of hij in de stoel mag liggen. Natuurlijk maakt hij plaats voor Joep. Hij bijt Wim in zijn poten of hangt onderaan zijn buik, omdat Wim wel moet weten, dat Joep eerst naar buiten mag.

En Mazzel? Mazzel mag zijn gang gaan, want Joep vindt hem maar een erg klein hondje. En kleine hondjes zijn de moeite niet waard.
MeeSwammen? [ ]

donderdag, maart 04, 2004

Winkelen 

"Goedemiddag, kan ik U ergens mee helpen?"

"Ja hoor, U mag mijn auto wel wassen....."

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, maart 02, 2004

Er is hoop 

Tussen de stukken kaas op de versafdeling van de supermarkt staat een kaartje:

"Wilt U een ander gewicht? Wij helpen U graag."

Ze letten blijkbaar niet alleen op de kleintjes, maar ook op de dikkertjes.
MeeSwammen? [ ]

zondag, februari 29, 2004

Behulpzaam 

Voor de onbekende die al Googelend bij mij terecht kwam. Uw vraag was:

"Afstandelijk tegen je vrouw doen"

Mijn advies: "niet doen!"
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, februari 28, 2004

Real Life Sjoow 

Nou en toen had ik de reuma iets te veel uitgedaagd. En toen kreeg ik ook nog de griep. En toen gingen mijn spiertjes een beetje hun eigen gang.

En toen gooide ik zomaar ineens een kop koffie over (in) de printer. En een glas wijn over de tafel en mijn blouse. In een restaurant ook nog.

En toen mocht ik kiezen:

a. hier wordt je heel verdrietig van
b. hier ga je hard om lachen

Nou en toen koos ik voor b. en toen had ik gewonnen. De hoofdprijs.

Ik ben een geluksvogel.
MeeSwammen? [ ]

woensdag, februari 25, 2004

Feestje 

We hebben nogal eens een feestje. Zo´n feestje waar de Quote rijk vertegenwoordigd is. Met de nadruk op rijk. Zo´n feestje waar veel wordt gepraat en weinig wordt gezegd. Waar tegen elkaar opgeboden wordt en waar men al pratend kijkt of er wellicht een belangrijker iemand is om prietpraat mee uit te wisselen.

Ik pas niet op dat soort feestjes. Ik heb er zelfs een hekel aan. De dames doen me denken aan de vroegere poppen (barbielook) met een singletje in hun rug met daarop een voorgesproken tekstje. Plastic gezichten en uiterst correcte gesprekken. Standaard vragen, standaard verhaaltjes, ik zou ze eigenlijk ook uit mijn hoofd moeten leren.
Omdat niemand echt luistert, heb ik de proef wel eens op de som genomen en er tijdens zo´n gesprek een raar woord uitgeflapt. Terloops, zo tussen alle sociotalk door. Niemand die het opmerkt.

Je moet er wat voor doen om dit soort feestjes amusant te maken. Zo hadden we een feest op een kasteel. Overdag moest het mantelpak aan. Niet een modern pakje. Nee, we moesten vooral erg klassiek gekleed. Met hoed. Ook dat nog. Op de vele kleine partijtjes, voorafgaand aan dit grote gebeuren werd er door de dames over niets anders gepraat dan over ontwerpers, die hun meest fantastische creaties zouden gaan bedenken. Wijselijk hield ik mijn mond.

Vriendin en buurvrouwAnna en ik hadden onze eigen partijtjes voor twee waarin we veel voorpret hadden. We hadden bij de modaalwinkel H&M voor mij een mantelpak en avondjurk gescoord. De hotemetoten zouden daar vast niet sjoppen, dus ik wist me veilig.

Bij Terstal werd een rieten baseballcap gekocht. Samen verzonnen we de wildste modellen hoedjes. Uiteindelijk werd de klep omgekruld en met naald en draad vastgezet. Met een zwarte schoenkleurlak uit een spuitbus werd het riet zwart opgespoten (het glom geweldig). Op de markt werd een stukje glimstof gekocht en om de pet gedrapeerd. Scheef op het hoofd leek het heel wat!

Op het feest der feesten maakte ik indruk! Menigeen vroeg me wie die hoed ontworpen had. Niet voor één gat te vangen, hadden Anna en ik ook daar een leuk verhaal bij verzonnen. Het hoofddeksel kwam van "Le Buuv", een aanstormend ontwerper. Het maakte mijn feest in elk geval dragelijk.

Voorpret is vaak leuker dan het feest zelf. Dat gold zeker ook voor de napret. Thuisgekomen sjowde ik Anna nog eenmaal hoe ik er bij had gelopen, tussen alle dikdoeners. Daarmee bezorgde ik Anna een feest op zich. Het bleek dat in de loop van de dag de schoenenlakverf was gebarsten en dat het hoedje leek op een craquelé ei.

MeeSwammen? [ ]

maandag, februari 23, 2004

Inkleuren 

Waarmee maak jij jouw wereld wat mooier....?

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, februari 21, 2004

Zweten 

Ik had dus vakantiewerk. En was dus een jaar of 17, met lange blonde haren en een grote mond. Ik stond dus in een sportzaak en had weinig verstand van sport.

Zo kwamen er in die lange, hete zomer massa's mensen voor zwemkleding. Mooie dames, lelijke eendjes, slanke meiden en dikke vrouwen. Ook mannen, maar daarover zo meer. Vooral de dames met een maatje meer kwamen vaak puffend de zaak binnen. Met een rood en bezweet hoofd. Meestal al bepakt en bezakt, de meeste boodschappen al gehaald. Ik heb me overigens altijd afgevraagd waarom de mens juist op die tropisch hete dagen gaat shoppen. En waarom moet er pas zwemkledij gekocht als zelfs de mussen niet op het dak willen zitten. Je zou op dit soort dagen verwachten dat het winkelend publiek massaal bij openingstijd voor de winkel zou staan dringen. Maar nee, het liefst vlak na de middag stroomde de winkel bijkans over.

Terug naar de corpulente vrouwen. Nadat een badpak was uitgezocht, moest er gepast worden. De pashokjes waren klein. Het geworstel was groot. Let wel, ik heb niets tegen de wat dikkere vrouwen (u kent mij immers niet in levende lijve), maar ter illustratie moet dit toch vermeld. De meeste dames (dun, dik, groot én klein) grijpen eerst naar de te kleine maatjes, om zichzelf wederom voor de gek te houden. Om schoorvoetend te informeren (het gordijntje angstvallig dichthoudend, slechts een arm met badgoed buiten het hokje stekend) of er nog een maatje groter voorradig is. Als uiteindelijk de klant tevreden de winkel verliet, moesten wij de pashokjes te lijf met spuitbus. U wilt niet weten wat een verkoopster in hete tijden moet doormaken. De uiterst penetrante lucht hing zelfs ver buiten de hokjes. Ik heb me wel eens verbeeld, dat het zelfs angstzweet zou kunnen zijn. Een badpak verhult immers weinig, het licht en de spiegels lijken genadeloos.

De mannen kwamen vaak vooraf informeren welke maat ze zouden moeten hebben. Ik maakte er een sport van om met een keurende blik net iets te lang richting kruis der mannen te "meten". Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dat alleen deed bij de wat aantrekkelijker adonissen. Overige mannen kregen snel wat zwembroeken in de hand gedrukt, met de opmerking maar even te moeten passen, welke maat het beste zou zitten. Mannen zijn minder veeleisend dan vrouwen, er ging regelmatig een tevreden man naar huis met een erg foute zwembroek. Voor de mannen is het vooral zaak een passende zwembroek te vinden. De mannen konden grofweg in twee categorieen gedeeld worden. De groep die uitzocht, discreet ging passen afrekende en klaar was. Categorie twee was de man die bij elke passing het hokje uitkwam en net iets te lang voor ons stond te showen. Die tweede groep mannen herkende je al bij binnenkomst. Het personeel maakte er onderling vaak een wedstrijdje van, in welke categorie het volgende slachtoffer zou vallen. Je moet toch wat om de hete dagen door te komen en U wilt immers niet weten wat een verkoopster in dat soort dagen moet doormaken.

Op een mooie dag, of wellicht een regenachtige (het weer doet er niet zo toe), kwam er een man de sportzaak binnen. Doelbewust beende hij de winkel door richting toonbank, waarover ik wat lag te hangen. In het licht van dat hangen, denk ik dat het een regenachtige dag was, dan was er beduidend minder te doen. De man keek niet rond, maar kwam direkt met zijn vraag. "Goedemorgen, heeft U ook Keus"? Vreemde vraag vond ik, vooral omdat de man niet rondsnuffelde. Ik antwoordde hem "natuurlijk mijnheer, we hebben volop keus! Kijkt U rustig even rond."

Het bleek dat mijnheer een enthousiast biljarter was.
MeeSwammen? [ ]

donderdag, februari 19, 2004

Volkomen getokt 

Ik had vakantiewerk. En was een jaar of 17. Lange blonde haren, voor de duvel niet bang en (natuurlijk) een "vette bek". Ik had dus vakantiewerk. In een sportzaak. Een hardwerkende goedzak als baas en zijn vrouw een echte nuffige dame. Wel aardig, maar ook afstandelijk en bekakt. En ik had totaal geen verstand van sportartikelen.

Mevrouw werkte mij in. Natuurlijk had ik goede manieren, zo ben ik wel opgevoed. Maar Mevrouw vertelde mij nog eens duidelijk hoe ik wel (en vooral niet) met klanten om moest gaan. Hoe ik de telefoon op moest nemen, hoeveel (hoe weinig) pauze ik mocht nemen. Wat ik moest doen in rustige tijden (poetsen natuurlijk).

De sportzaak heette Sportcentrum Brecklenkamp. De telefoon ging. De instructies galmden nog luid en duidelijk na in mijn oren, dus ik zou het gesprek wel aannemen. "Sporthuis Centrum, Goedemorgen!" (kent U het nog, het vroegere Centerparcs?). Ik zat dus direkt fout. En het was Mevrouw. Ze was niet zo blij. Maar ach, ze was er niet vaak en mijn overige blunders heeft ze nooit geweten.

Zo kwam er een slungelige jongen (puisten) de winkel binnen. Hij liep wat rond en ik vroeg hem of ik kon helpen. Er kwam een wat ontwijkend gemurmel en met een rood hoofd liep de jongen nog maar eens door de zaak. Hij kon overduidelijk niet vinden, waarvoor hij was gekomen. Ik hing wat over de toonbank (Mevrouw was er immers niet) en wachtte af. Vroeg of laat zou hij wel naar me toe komen. En zo gebeurde het. Met een schichtige blik vroeg de jongen waar de Toks lagen. Toks. Natuurlijk. Toks. Geen flauw idee wat Toks waren. Uiterst charmant vroeg ik de jongen mij even uit te leggen wat een Tok was. Blozend wees hij ergens richting edele delen en mompelde dat het een soort scheenbeschermer was, maar dan anders.

Ah! Die wist ik te liggen, bijbehorende naam was me nu ook duidelijk. Met een grote grijns liep ik naar het schap en pakte het gevraagde. Uitdagend keek ik hem aan (dat hoorde immers op die leeftijd richting slungelige jongens) en vroeg of hij hem nog wou passen. En of het wel zijn maat was. Binnen enkele minuten was de Tok verkocht. De jongen wist niet hoe snel hij de zaak moest verlaten. En nee, (kreng dat ik was), het hoefde niet ingepakt te worden.
MeeSwammen? [ ]

maandag, februari 16, 2004

Daar zit een luchtje aan 

Ineens rook ik het vanmorgen. Ik heb nogal een neus voor luchtjes. Afgezien van een grote, ietwat scheefstaande neus, ruikt deze ook erg goed. Het gebeurt me vaak, dat ik al iets ruik, voordat anderen het waarnemen. Op zich best raar, omdat mijn linkerneusgat altijd dicht dreigt te zitten. Wanneer ik mijn rechterneusgat dichtdruk, lijkt het alsof ik langzaam ga stikken. Wellicht heeft het te maken met de scheefstand.

We zaten eens in de tuin en vluchtig kwam er een vlaag "tante" langs. Tante heeft al jaren hetzelfde luchtje. Het oudedamesluchtje Maja. Ik hoorde niets, geen auto, geen voetstappen, gewoon niets. Nu is dat op zich niet zo raar, want mijn oren doen het niet zo goed als mijn neus het doet. En toch, onmiskenbaar rook ik tante. Ik zat met mijn rug naar het tuinhek en riep:"Ik ruik Tante!". Ik hoorde een verbaasde uitroep achter mij, want daar stond zij. Tante.

Maar dan bouwvakkers! Bouwvakkers hebben een heel speciaal luchtje. Wist U dat? Het ruikt naar een mengeling van houtkrullen, cement en zweet. Het klinkt viezer dan het is. Want ik vind het een lekker luchtje, dat van de bouwvakker. Best een opwindend geurtje. Licht erotisch. Wel gek, want ik heb nog nooit iets met een bouwvakker gehad.

Ik rook het dus vanmorgen. Ik had mijn waxjas aan en besefte ineens: ik ruik naar paard. En voor diegene, die een waxjas kent; een waxjas heeft al een heel speciale geur. Ik wist al langer dat mijn jas de "look" van een paardejas had, altijd vies, hier en daar paardeharen, de jaszakken vol met handige prutjes. Maar nu ruikt de jas ook naar paard. Ik vind het wel lekker ruiken. Maar betwijfel of er ook maar iemand in mijn omgeving is, die het ook een aangename geur vindt. Laat staan licht erotisch.
MeeSwammen? [ ]

donderdag, februari 12, 2004

Welkom! 

"Daan, ik wil mijn verhaal kwijt. Maar niet op een log, zoals die van jou". Verzuchtte vriendin Anna. We zaten aan de keukentafel en bespraken haar leven. Een leven, waarvan zij zei dat het slechts lijden was. Sommige mensen hebben dat. Verkeerde beslissingen, verkeerde vrienden (waar ik dan weer niet onder val) en vooral foute relaties. Anna is niet dom. Sterker nog, Anna is slim. Al jaren bespreken we, analyseren, huilen en lachen we samen. Ze weet waar het fout zit. Maar toch. En telkens weer. En ik weet geen antwoorden. Ik kan slechts luisteren.

Geen idee wat er mis is met mijn log. Maar Anna wou geen aktie-reaktie. Dat bracht haar alleen nog maar meer van haar stuk. Geen opsmuk, niet het moeten, geen loglijsten, geen gezeur. Ze kende mijn soms wanhopige verhalen over lezers, die mij niet begrijpen, "foute" reakties, de druk van het moeten schrijven en vooral het moeten volgen van andere logs, om "in" te blijven.

Een dagboek had ze geprobeerd. Maar het werkte niet. Vond zij. Een dagboek was prive, waardoor ze lekker kon blijven hangen in haar verdriet, de weemoedige gedachten. Samen hadden we bedacht, dat het wellicht een kentering zou kunnen teweegbrengen, wanneer ze het gevoel had, dat anderen (vreemden) over haar schouder mee konden kijken (en haar voor gek zouden verklaren).

Omdat ik een geweldige non-internerd ben, mocht ik Anna helpen. Het resultaat is kaal, mager, maar volgens Anna precies goed. En stiekem heb ik er een tellertje ingebouwd, tot ongenoegen van mijn lieve vriendin.

Lieve Anna, ik ben benieuwd! En hoop dat lijden in liefde voor jou ooit leiden gaat worden! Succes!

Ook benieuwd? volg Anna op www.annalijdtliefde.blogspot.com
MeeSwammen? [ ]

woensdag, februari 11, 2004

Tsja 

"Hee, Hallo! Alles Goed?"

"Ja, nul fout!"


MeeSwammen? [ ]

dinsdag, februari 10, 2004

Een man een man 

Ik had hem al in de kantine zien zitten. Een wat oudere man, grijzend, vriendelijk gezicht. Volgde geïnteresseerd mijn verrichtingen te paard. Wat later kwam ik hem tegen in de stallen. Na wat over en weer gepraat over mijn en zijn paard, vertelde hij me dat hij op 18-jarige leeftijd al besloten had "later" te gaan paardrijden. Op dat moment was er geen geld om paard te rijden, laat staan een eigen paard te kopen en onderhouden. Hij werkte hard als jonge boer bij zijn vader op de boerderij. Paarden waren voor de rijke mensen. Of voor het werk op de boerderij. Maar voor het plezier rijden, dat was grote onzin en voor burgers. En toch, toen hij 18 was, had hij besloten ooit, ooit te gaan paardrijden. Ruim 40 jaar later ging hij met de VUT. Hij kon genieten en het wat kalmer aan gaan doen. En oude, maar ook nieuwe hobby's oppakken. En zo kwam het, dat deze wat oudere, grijzende man besloot te gaan paardrijden. En ik zag een 18 jarige boerenzoon, zielsgelukkig te paard.
MeeSwammen? [ ]

zondag, februari 08, 2004

Date 

Ben jij nog vrij?, vroeg hij. Eigenlijk zomaar uit het niets. We hadden slechts kort met elkaar gesproken. Het was een gesprek over niets. Niet eens over koetjes en kalfjes. Het was zo´n gesprek dat je je eigenlijk niet eens kunt herinneren, omdat er veel woorden vallen, maar weinig wordt gezegd. Onbekend maakt kennelijk bemind, bedacht ik me. Ik vertelde hem dat ik getrouwd was. En ook gelukkig. En gelukkig getrouwd. (En kijkend naar hem, dacht ik: gelukkig wel!, het was nogal een onappetijtelijk persoon, vond ik).

Hij vertelde me dat hij was gescheiden. Zijn vrouw had hem verlaten, nadat ze met een groep vrienden het spelletje sleutelruil (en daarmee partnerruil) hadden gespeeld. De sleutel van een andere voordeur bleek voor zijn vrouw aantrekkelijker.

Nu was hij dus alleen. En hij kon slecht tegen alleen. Open en eerlijk vertelde hij dat hij hevig op zoek was. En dat hij wel wat in mij zag. En dat hij geen zin had om een hele avond op jacht te zijn, om er aan het eind van de avond achter te komen, dat het wild niet geraakt was. Hij wilde buit. En wel direkt. Op ieder slot paste immers een sleutel.

Op zich waardeerde ik de direktheid waarmee hij sprak wel. Ik vroeg me af of het een daad van kwetsbaarheid was, of eerder een die getuigde van vreselijk botte egoisme. Mijn conclusie was dat laatste. Natuurlijk lijkt het kwetsbaar als je je hele rampzalige priveleven op straat gooit en laat zien hoe zielig je bent. Maar het is ook enorm egoistisch om een vrouw te versieren omdat je een vrouw wilt- nee beter, moet - hebben.

Hij gooide het over een andere boeg. Vroeg me of ik wellicht vreemd wou gaan. Probeerde te flirten, wat jammerlijk mislukte, temeer omdat hij zich als een persiflage van zichzelf gedroeg. En ik hou niet van kwijlende mannen. Het droop van zijn lelijke kop.

Hij leek me het type, dat een vrouw zocht, die om 5 uur het eten klaar had, de sloffen voorverwarmd aan zijn voeten schoof en een lekker koud pilsje had klaarstaan. Helaas (of nee, gelukkig), ik zal nooit in dat plaatje gaan passen. Verschrikt vroeg ik me toch even af, of ik er uitzag als het type, waarnaar deze jager op zoek was. Dat was dan weer mijn ijdelheid.

Terwijl ik naar hem keek, wist ik het ineens. Hij was niet kwetsbaar, verre van dat. Maar wel heel-erg-zielig.
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, februari 07, 2004

Weekend 

Sssst! Ik heb even geen tijd. Lig met een leuk tijdschrift op de bank!


MeeSwammen? [ ]

vrijdag, februari 06, 2004

Noodrem 

De trein ging hard. Veel te hard. En ik was de machinist. Maar ik kon de trein niet anders sturen dan over de vooraf aangelegde rails.

Maar het ging veel te hard. En als ik door het vuile raampje naar buiten keek, zag ik hoe de wereld in een sneltreinvaart aan mij voorbij schoot.

MeeSwammen? [ ]

donderdag, februari 05, 2004

Klok 

De eeuwigheid rent rond op de wijzerplaat

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, februari 03, 2004

Follow the leader 

Het was tijdens een geweldig feest, dat ik jou zag staan. Temidden van een groep vrienden. Jij voerde het hoogste woord, was onbetwist natuurlijk leider. Je droeg een trendy shirt (van ongetwijfeld een exclusief merk, maar daarin was ik niet zo thuis), nonchalant gedragen. Sommige mensen kunnen dat. Kleding nonchalant dragen. Terwijl hetzelfde shirt bij anderen stijf toont, of dagelijks. Bij jou niet. Jij zag er tegelijkertijd stoer, uitdagend en cool uit. De haren in een model, waarmee jij duidelijk iets wou uitdragen. Je was een bal, een kakker en duidelijk van gegoede komaf.

De groep waarin jij je zo gemakkelijk bewoog, leek een schare fans en jij had het spel goed onder de knie. Dat viel me direkt op, terwijl ik van afstand observeerde. Je zei niet eens veel, maar wel op de juiste momenten. Je lach was als klaterend goud, waarin slechts weinigen de dwingende ondertoon hoorden. Subtiel wees je vrienden terecht en wist complimenten uit te delen aan degene, die het spel langzaam door leek te krijgen (en die gelukkig als een kind de vage onrust richting jou snel liet verdwijnen).

Je was gewend je zin te krijgen, dat zag je zo. Terwijl jij daar temidden van je groep vrienden net iets te bekakt stond te oreren, kreeg je mij in de gaten. Een hapering in je verhaal, een tel maar, een diepzinnige en vooral sexie blik en ook ik leek betoverd. Voor jou voelde het als alweer een verovering op je rijk geplaveide pad der overwinning. En voldaan lachte je nog eens naar je vrienden.

Met dezelfde voldane blik stapte je later op me af. "Kat in het bakje", moet je gedacht hebben. Afwijzing was jou niet bekend. De overwinning werd reeds beklonken en bijbehorende roes kon ik al ruiken.

Je kreeg niet de standaard antwoorden op je mooie, grote verhalen, waarin je vertelde van je carriere, het binnenstromende geld en je snelle auto. Ik stelde ook niet de standaard vragen. Je was niet gewend dat mensen naar je innerlijke beweegreden vroegen. Je was gewend dat meisjes als een blok voor je vielen en werd licht geirriteerd door het feit dat ik niet zomaar te nemen was. Voor jou was het immers een kwestie van nemen.

Met veel bravoure verdrong jij je verwarring. Terug in de groep bralde je nog iets harder, net iets te geaffecteerd. Je merkshirt nog steeds nonchalant gedragen, de afhangende schouders verbergend. Ik werd (natuurlijk) beschimpt en afgedaan als dom blondje. Toch hoorde ik een hapering in je stem, een tel maar, toen je nog even omkeek en me een korte blik toewierp. Ik las verontschuldiging in je ogen.

MeeSwammen? [ ]

Constatering 

Het is hard werken, als logger. Niet zozeer de stukjes, als wel het rondsurfen bij andere loggers. Door omstandigheden even weinig tijd om rond te lezen bij collegaloggers en wat zie ik? Direkt gaan de bezoekersaantallen drastisch omlaag.....

Rare wereld, die logwereld. Ik weet niet of ik daar wel in pas.
MeeSwammen? [ ]

zondag, februari 01, 2004

Vechten om een been 

Cursus Lijfloggen

Ton geeft een cursus Lijfloggen in het maandelijks ezine about:blank, voor en door bloggers. De opdracht in deel 4 luidt: "aanschouw de onderkant van één van je twee benen en beschrijf alles dat je te binnen schiet bij het al of niet ontbreken van een blauwe plek aldaar."

Natuurlijk is het een peuleschil om een van de onderdanen te beschrijven, maar om het in een leesbaar logje te gieten, is voorwaar geen eenvoudige opdracht!

Nu loop ik al enkele weken mijn benen te bestuderen. Het brein op volle toeren. Wat kan er geschreven worden over een toch wat minder aantrekkelijk deel van het menselijk lichaam. Minder zichtbaar ook. Ik ga een innerlijk gevecht aan over wat ik wel en vooral niet over mijn benen kwijt zou willen. Opvallend zijn eerder de ogen, het haar of wellicht de uitdijende vormen.

Gisteren had ik het me voorgenomen, vandaag moest het gebeuren. Er was genoeg bestudeerd, be- en overdacht voor een acceptabel stukje. Ik zou met de benen bloot.

Maar laat ik nou vanmorgen met het verkeerde been uit bed gestapt zijn...

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, januari 31, 2004

Want morgen ben je dood 

Neem een hele grote lepel
Met de mooiste kaviaar
En een goede fles Bourgogne
Eentje van een prachtig jaar
Lees nog een keer van Neruda
Stil zijn ode aan de lucht
Kijk nog een keer naar de wereld
Zie de wezensvreemde klucht
Ruik nog een keer schone kleren
Bakkerij met heel vers brood
Ja want morgen, ja want morgen
Ja want morgen ben je dood

Morgen kan het echt gebeurd zijn
Zonder ziekte, zomaar dood
Morgen kan het echt gebeurd zijn
De wal ligt heel dicht bij de sloot
Pak alles met negen handen
Zonder zeuren, gewoon blij
Drink de dag met volle teugen
Want opeens is het voorbij
Niks geen waakvlam, lichterlaaie
Leef niet laf, maar mooi en groot
Ja want morgen, ja want morgen
Ja want morgen ben je dood

Maak een reis naar waar je heen wilt
Lees dat boek dat er nog ligt
Zeg iets moois tegen je liefde
Schrijf een bodemloos gedicht

Huil je hoofd leeg, schreeuw de tranen
Maak toch alle ruzies goed
Voel je hart verdomme kloppen
Voel het suizen van je bloed

Mocht je morgen nog leven
Dan was gisteren geen straf
En echt niemand, nee echt niemand
Pakt jouw gisteren ooit af!

Youp

MeeSwammen? [ ]

donderdag, januari 29, 2004

De Pot Op! 

Maffe Toiletgedachten. Op het toilet in een restaurant. Iemand rammelt aan de klink. Ik zal nooit te weten komen, wie er aan de andere kant van de deur stond.... Contact zonder contact. Vluchtig.

Op het toilet in de Skybox. Een voor mij vreemde man komt van het toilet. Als ik de ruimte betreed, blijkt dat iemand op de rand heeft geplast. Bah! Ik vraag me af of het deze man was (beeldvormend!!!). Bedenk me dat er 1 manier is, om daar achter te komen. Zijn de gemorste druppels nog warm, dan... Ik heb het maar niet uitgeprobeerd, het bedenken ervan deed me al griezelen....

Ben ik de enige met dit soort maffe toiletgedachten?

MeeSwammen? [ ]

Laat mij maar even 

Shit
F*ck
Scheisse
Damn
K*t
Govver
Kloten
Tering

Zó hee, dàt lucht op.....

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, januari 27, 2004

Halve zool 

We lopen wat af. Lange wandelingen, Korte stukjes, slechts kleine stapjes. Maar altijd dat lopen. Over het algemeen geschoeid. Sandalen, Moonboots, Slippers, Gymschoenen, dure Van Liers of Bommels, degelijke Eve&Adams. Loopt U het rijtje mogelijkheden maar even af.

Schoenen slijten. Ook dat weten we allemaal. Na verLoop van tijd hebben we gaten in de zolen gesjouwd, gesloft, geslenterd, gedanst.

Maar weet U wat nou zo gek is? Als we achterom kijken, zien we van onze schoenen nooit voet- of beter schoensporen (met uitzondering van het lopen in zand, maar daar doel ik nu even niet op). Wat ik me dan afvraag? Waar blijft dan de zool. Het slijtsel. Natuurlijk komen we wel eens een halve zool, liggend op straat of in de goot tegen, maar nooit dat beetje leer, dat flintertje rubber. Waar blijft toch dat gedeelte, waardoor we gaten in onze schoenen krijgen.

Denkt U dáár maar eens over na! Nou?

MeeSwammen? [ ]

Trekken 

Nieuwe broek

Leuk!

Prijskaartje er uit,

Gat er in

Leuk...

MeeSwammen? [ ]

maandag, januari 26, 2004

Just another day
another similar crowd
And still there's the noise
screaming out loud
from loneliness

MeeSwammen? [ ]

zondag, januari 25, 2004

Kunstzand!  

Kijk, zand tot kunst verheven!

Dank je, Neneh, voor de tip tot zoveel moois!

MeeSwammen? [ ]

Big M 

Welkom bij Mc Donalds. Mag ik Uw bestelling alstublieft?

Tuulk!


MeeSwammen? [ ]

Zo'ndag (gastlog) 

11.02 uur…De kerkdienst was afgelopen. Kerkbezoekers hadden al op hun horloge gekeken. Gelukkig dachten ze. We klokken vandaag af op een uur. De preek heeft deze keer niet zo lang geduurd. Waar het over ging? ‘K geloof over God. Of was het nou zijn zoon? Anyway..de gedachten over gisteravond waren wel weer fijn. Lekker dansen in de disco, dat ene meisje dat ik tegenkwam, en lol trappen met mijn vrienden.

Het bidden duurde daarentegen wel weer lang. Vooral het laatste gebed. Jemig..Maar ik heb wel ff na kunnen denken over wat er allemaal gebeurd is afgelopen week. In mijn privé-leven maar ook in de wereld. Nog ff een paar oude nummers gezongen rond 1500. Ach kweet nie precies waar het allemaal over gaat. Maar de melodie is aardig en het gaat over het geloof.

Oh ja..de dominee. Beetje saaie man. Brengt zijn verhaal op een monotone manier. ‘K vraag me soms wel eens af waarom die man eigenlijk dat traditionele rijtje van bidden, zingen en preken elke zondag af draait voor dat groepje oude mensen…En ik dan soms. Volgende week denk ik dat ik maar weer eens thuis blijf. Het bed is toch fijner. Vooral na dat avondje stappen.

Waarom gaan mensen eigenlijk naar de kerk? Verplichting? Tot rust komen? Echt voor het geloof, terwijl de volgende dag alle wetten van het geloof weer rustig worden overtreden? Overdenking? Of misschien omdat, als ze niet gaan, het wekelijkse of dagelijkse ritme wordt onderbroken…..Ik ga soms gewoon om eens relaxed over dingen na te denken.

Posted by Wilfred

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, januari 24, 2004

Nachtelijk schrijven 

Vlinders dansen een vederlichte sonate op mijn zachtverlichtte ziel. Niet traceerbaar, zonder choreografie, dwarrelend door mijn gedachten. Kleine elfjes, de tinkelende voetjes slechts in een vluchtige aanraking met de bodem van het onbewuste. Maar waar zij raken, bloeit op de warme gedachte, besprenkeld met zoete nectar. Gesponnen cocons verlaten. Achtergelaten. Bosnimfen schieten kleine cupidopijltjes recht in mijn hart. Mijn gemoed wordt zacht wakkergekust door feeërieke melodieen.

Na het ontwaken weet ik een engel op mijn schouder.....

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, januari 23, 2004

Zakkenrollers op het station (gastlog) 

'Ding, dong. Attentie alstublieft. Op dit station zijn zakkenrollers actief. Let u op uw eigendom?' Veel mensen grijpen naar hun tas, kontzak of jas. Heel even is er aandacht. Daarna is iedereen weer in gedachten verzonken. Dom.....want zo heb je zakkenrollers precies de plek van de buit gewezen...

posted by Wilfred

MeeSwammen? [ ]

donderdag, januari 22, 2004

Gouden randje 

K-noord schreef zomaar ergens in zijn log:

Gelukkig ben ik gelukkig, dat compenseert een hoop!

Een opmerking om in te lijsten. Toch?!


MeeSwammen? [ ]

woensdag, januari 21, 2004

Bijna-dood ervaring (gastlog) 

Ik zag een documentaire over Bijna Dood Ervaringen (BDE). Eigenlijk had ik me daar nooit zo mee bezig gehouden. Want net als veel mensen vind ik de dood een zwart gebeuren. Maar mensen die een BDE hebben gehad, vertelden dat de dood de lichtste kant van het leven is. Ze zagen licht en bekende, al overleden mensen die naar ze toekwamen. Het was prettig. De dood is dus zo donker nog niet.

posted by Wilfred
MeeSwammen? [ ]

Lekkerst het laatst 

Mijn loglijst staat op alfabet. En dan verheug ik mij er steeds weer op dat bij de Z, helemaal onderaan, Zijperspace nog als toetje geserveerd zal worden. Een lang stuk indringende tekst, waarop ik elke keer weer getrakteerd word. Steeds iets om over na te denken.

Tot mijn grote schrik was het dessert van het menu verdwenen. Zijperspace was "forbidden". Maar gelukkig, Ton blijkt door problemen tijdelijk op .net te loggen. Later is Zijperspace weer terug op .nl!

Gelukkig schotelde Luuk mij dit nagerecht toch voor!

Ik kan verder genieten!

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, januari 20, 2004

Doorspitten 

Als ik dan toch val, moet de kuil wel diep genoeg zijn.


MeeSwammen? [ ]

Hypocriet 

We veroordelen Oudkerk. We nagelen de man aan de schandpaal. En stiekem zoeken we allemaal op hookers.nl! Maar liefst 38.2% van mijn zoekresultaat-bezoekers zochten op dit hot-item! Hypocriet of niet....?!

Update: 10 uur na het plaatsen van dit postje is ruim 56% (!!!) van de zoekresultaat-bezoekers op zoek naar hookers!

Nogmaals: Hypocriet of niet....?!


MeeSwammen? [ ]

maandag, januari 19, 2004

Bluf! 

Het was in die tijd waarin de wereld aan je voeten lag. In die tijd waarin je jong was. Het leven één groot feest. De tijd van vóór Windows. De Gouden Computer Tijd.

Het was in die tijd dat ik stopte met een opleiding. Ter overbrugging van een weggegooid jaar een baantje als secretaresse op een automatiseringsafdeling van een Internationaal bedrijf. Omdat het in die tijd was dat voor mij de bomen voorbij de hemel dreigden te groeien, werkte ik mezelf al snel op. Dat ging zonder enige moeite. Met een vlotte babbel, stralende lach en innemende persoonlijkheid (dat moet ik U wel even verklappen zonder arrogant over te willen komen, anders klopt het verhaal niet meer, ziet U) gingen deuren schijnbaar vanzelf voor me open.

Niet dat ik niet hard werkte. Ik maakte lange dagen en was leergierig. En het was in de tijd dat de eerste PC's geïntroduceerd werden. Dat was mijn grote geluk. Gebruikershandleidingen had men in die tijd nog nooit van gehoord, opleidingen bestonden er niet in die richting. En daar viel ik dus met de neus in de boter.

Zo werd ik Office Automation Consultant. Prachtige baan, veel vrijheid, lesgeven in heel Europa. En omdat het het Gouden Computer Tijdperk was, werkte ik mezelf schijnbaar moeiteloos op.

Er was alleen één - overigens klein - probleem. Ik begreep niets van wat ik deed. Natuurlijk kon ik wat DOS commando's intikken, maar ik heb nooit ècht begrepen wat ik aan het doen was. Maar het was immers de tijd waarin het leven één groot feest was, en niemand mij wat kon maken.

Op een dag kreeg ik het aanbod om 10 avonden een PC-prive project te organiseren voor de plaatselijke politie. En ja, in die tijd overschatte ik mijzelf, zoals dat hoort op jonge leeftijd. En ik verdiende een godsvermogen, 250 gulden per uur. En wie zegt er dan geen nee. Ik niet. Al begreep ik niets van wat ik deed. Maar gelukkig kon ik alles.

Zo kwamen de avonden waarop ik voor een grote groep onwetende agenten in burger stond en ze op ging lijden (bewust met lange ij!). Met mijn stralende glimlach, grote mond en innemende persoonlijkheid wist ik de onwetenden veel bij te brengen. De avonden werden gevuld met simpele uitleg en dito oefeningetjes. De uren vlogen voorbij, het geld vloog in mijn hand.

Natuurlijk waren daar die paar knapperds die er wel al veel van wisten. Het kostte me grote moeite mijn zorgvuldig opgeblazen kikkerballonnetje niet door hen door te laten prikken, maar het was immers een beginnerscursus. Dus helaas kon ik vanwege het niveau en de tijdsdruk niet op moeilijke vragen ingaan. En ik begreep niets van wat ik deed.

Ik heb het gered. En met mij is het ook wel weer goedgekomen. Maar nog steeds word ik 's nachts soms wakker uit een nare droom, badend in het zweet, me in allerlei bochten wringend, met het angstige gevoel er niets van te begrijpen. Maar ach, met mijn innemende persoonlijkheid kan ik zelfs dromen bedriegen.
MeeSwammen? [ ]

zondag, januari 18, 2004

Laten inwerken 

Afgelopen weekend ging Nederland bijna plat voor Borsato. Op alle radiostations zijn nieuwste hit "Afscheid ...". En natuurlijk hobbel ik hopeloos achter de hit aan. En natuurlijk zijn we allemaal niet zo voor de hype. Daar horen wij niet bij. Dat willen we niet eens. Dat heet niet kewl te zijn!

En elke keer denk ik weer: "wat een fantastisch mooie tekst". Lees de tekst eens. Nee, nee, dat doet U niet goed! Léés de tekst eens. Dan doen we even net of het niet verheven is tot een homogene massasong....

Afscheid nemen bestaat niet,
Ik ga wel weg maar verlaat je niet,
Lief je moet me geloven, al doet het pijn

Ik wil dat je me los laat...,
En dat je morgen weer verder gaat,
Maar als je eenzaam of bang bent, zal ik er zijn

Kom als de wind, die je voelt en de regen,
Volg wat je doet als het licht van de maan,
Zoek me in alles dan kom je me tegen,
Fluister mijn naam, en ik kom eraan...

Zie... wat ontzichtbaar is,
Wat je gelooft is waar,
Open je ogen maar,
en... dan zal ik bij je zijn,
Alles wat jij moet doen,
Is mij op mijn woord geloven...

Afscheid nemen bestaat niet...,

Kom als de wind die je voelt en de regen,
Volg wat je doet, als het licht van de maan,
Zoek me in alles, dan kom je me tegen,
Fluister mijn naam, en ik kom eraan...

Kijk in de lucht, kijk naar de zee,
Waar je ook zult lopen, ja ik loop met je mee
Ieder stap en ieder moment of waar je dan ook bent,
Jij, wat je ook doet, waar je ook gaat

PS: Ennuh, oh ja, dus behoor ik gewoon tot die rest van Nederland die zich suf belde voor Marco. Behoor ik tot die rest van Nederland die niet kewl is. Behoor ik tot die homogene massa die zijn songs mooi vinden. Maar dat vertel ik U niet. Want U vind mij kewl. En dat wil ik graag zo houden.

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, januari 17, 2004

En wat dan nog 

Wat zei U? U vond mij wat "plat", de laatste tijd? U vroeg zich af waar die mooie logjus waren gebleven? En waar de stof waarmee ik U tot nadenken wil aansporen?

Ik heb U al eens getrakteerd of wellicht geshockeerd door U te verhalen op de meerdere personen die in mij aanwezig zijn. Maar die heeft U ook. Alleen benoemt U het niet zo. Niet dat ik daarom boos ben of zo. Of teleurgesteld. Maar al die persoontjes in mij vechten wel eens om een plaatsje op mijn log. En daar moet ik dan eentje uit kiezen. En kiezen is moeilijk. Dat vindt U ook. Vast wel.

En in dramatische, diepzinnige, lees: dodelijke tijden, mag dat dat heel eventjes gepost, maar niet te lang, daar zou U en ook ik verdrietig van worden. En dus gaan we maar Iene Miene Mutten. Soms krijgt het dan het karakter van Iene Miene Mutsen.

Zo kwam de Boer in 7 stappen aan mij voorbij. Gewoon gejat hoor, niets van mijn persoonlijke hand. Maar het houdt U en mij wel op de aarde. En ik kan natuurlijk een huisvrouwenlogjuh gaan posten, maar daarvoor zou U ook de moeite niet nemen langs te komen.

En waar dan dus die mooie stukjes zijn gebleven? Wat dacht U van archief? En wat ik U in hemelsnaam met dit postje wil vertellen? Moah, wellicht dat ik ook slap kan lullen. En wazig.

Maar ja, daar zat U dan ook weer niet op te wachten...
MeeSwammen? [ ]

vrijdag, januari 16, 2004

En? 

Wat vind U er van?


MeeSwammen? [ ]

Moment supreme 

Gelaten stond ze in de kamer. De armen als levenloze staken langs het lichaam. Ze wist dat het ging gebeuren. Nu. Hier. Of in elk geval binnenkort. Ze was er klaar voor.

Ze had het altijd al geweten. Altijd voorvoeld. Het had haar achtervolgd. Altijd dat gevoel van onrust. Vaak had ze de neiging om te kijken. Maar ze keek niet. Ze wist. Ze wist dat het aanwezig was. Niet tastbaar, wel voelbaar. Omkijken betekende voor haar terugkijken. Dat was nu net wat ze niet kon. Niet wilde ook. Daar woonde immers de angst. Het weten.

Al voelde ze het al langer, de laatste tijd werd het heftiger, sterker. Het kwam naderbij. Dreigend. Angst beheerste haar leven. Altijd op de vlucht. Op de vlucht voor de gevoelens die haar bijna overmeesterden. Maar altijd in de greep hielden.

Als ze terugdacht, leek het of het er altijd al was geweest. Zwak nog, in het begin. Als een zachte bries, die opstak voordat er echt wind kwam. Later, veel later werd het sterker. Als de onheilspellende windstilte, voordat de bui zou losbarsten.

Maar nu zou het komen. Het zou haar krijgen. Bezit van haar nemen. Ze verwonderde zich over het feit dat de angst weg was. Het besef dat er geen ontkomen meer aan was, gaf haar een gevoel van serene rust, een gevoel van bevrijding. Alsof de wereld de adem inhield, zodat zij met volle teugen kon innemen. En vreemd genoeg gaf dat lucht. De verslagenheid bracht haar slechts leegte. De ruimte rondom haar leek ruimer. Gevuld met een soort van verwachting. Want het ging gebeuren. Hier en Nu. Of anders binnenkort.
MeeSwammen? [ ]

GENIETEN!  

Nu kunt U met ons meegenieten! 24 Uur per dag Worldwide te ontvangen!
Natuurlijk in heel Twente ook op de kabel!

Op vrijdagavond tussen 21.00 en 23.00 uur Guis Laat! en elke zaterdag van 18.00 tot 21.00 uur deze held SuperdeLuuks bij Twickelstad FM Plus! Ow ennuh, hij is ook van de partij!

Waarschuwing: Luisteren is ernstig verslavend!

MeeSwammen? [ ]

donderdag, januari 15, 2004

Nagenieten 

Kunt U er ook geen genoeg van krijgen? Of heeft U wel eens een uurtje gemist? Radio 2 heeft de gehele Top 2000 per dag, per uur voor U klaarstaan! Het hele jaar door de Top 2000 op de PC! (En geniet er dan nog maar even heel snel van, want binnenkort plemp ik een link op mijn site van hèt radiostation, das dan echt live genieten!)
MeeSwammen? [ ]

5 minuten 

Onbezorgd, Blij, Verward, Ontzet, Glimlachend, Meelevend, Relativerend, Blij, Verrast, Ontdaan, Boos, Ontroerd, Begaan, Blij, Verwonderd.....

Zóveel. Zo'n kort tijdsbestek. Zo'n klein hartje.

Pàst dat allemaal wel dan?


MeeSwammen? [ ]

woensdag, januari 14, 2004

Genoeg! 

Genoeg mooie woorden! Genoeg daarvan!Een bloemlezing van een groep klanken met of zonder betekenis, samengebracht tot mooie volzinnen. Woorden, die samen een zelfstandig afgerond geheel vormen. Voor velen slechts een opeenpakking van letters zonder inhoud, voor slechts weinigen te doorzien als tekst. Een eenling die tussen de regels door leest wat er staat. Maar: "Woord" betekent ook: Belofte! In uitdrukkingen als "iemand op zijn woord geloven", "iemand zijn woord geven" of "iemand aan zijn woord houden". Zegswijzen, vol toezegging, vol verwachting. Toch is het daar, waar het fout dreigt te gaan. Niet durven hopen op de belofte, niet durven vertrouwen op het woord. Rake woorden, die de belofte van groei inhouden. Slechts een voorbereiding op het Grote Weten, samen de uitdaging van het woordenspel aangaan. Te vaak is door anderen het woord gebroken, de inhoud niet begrepen, waardoor de belofte al op voorhand pijn doet.....

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, januari 13, 2004

Dialect 

Tampons in het Deeps: pleerdoppe!

Riet, bedankt!


MeeSwammen? [ ]

maandag, januari 12, 2004

Sprong in het diepe 2 

Nu ik besloten heb te leren zwemmen in het diepe, blijft de vraag in welk water. Welke poel (van verderf?), welk warm bad, welke zee van tranen. Omdat onuitwisbaar een tatoeage in mijn huilend hart is gegrifd, word ik door meegesleurd door tranen die ik niet pleng. Golven van neerslachtigheid overspoelen mij, ontnemen mij de adem, doorklieven mijn gedachten. Maar nog steeds huil ik deze bittere tranen niet. Terwijl ik op het droge zit, bedenk ik mij, dat ik nooit zal leren zwemmen zonder water, zonder tranen. Zoals een vriend zei "De aarde sterft zonder water, de ziel zonder tranen". Ik trek mijn stoute schoenen uit en ga pootje baden......

MeeSwammen? [ ]

zondag, januari 11, 2004

Sprong in het diepe 

Ik moet leren zwemmen in het diepe. Zonder kurkjes, de aarde onder mijn voeten loslaten. Niet kijken naar de veilige haven, maar met opgeheven hoofd drijven richting horizon! Vertrouwen hebben, dat het diepe, zwarte en onheilspellende water onder mij niet vergeven is van voor mij onbekende diersoorten, die het ongetwijfeld op mij gemunt zullen hebben. Kikker, vliegtuig, potlood......

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, januari 10, 2004

Werk in Uitvoering 

Ik wou het nieuwe jaar goed beginnen. Nieuw. Dat houdt een soort van belofte in. Het klinkt verwachtingsvol, veelbelovend, sprankelend. Het klinkt als een horizon in een volkomen lege, nog in te vullen toekomst. Voornemens als kleine bakens om feestelijk door de toekomst te kunnen laveren.

Op 2 januari verklapte ik U "Ik ga U dan ook niet aan de neus hangen (wat een gek spreekwoord, nu ik er zo over nadenk) dat ik mijn agenda beter wil beheren, zodat de kids altijd op alle afgesproken (sportieve) aangelegenheden aanwezig zijn èn ook op tíjd op plaats delict zijn! "

Tot nu toe gaat het prima. Zelfs op school behoren we niet meer tot de club van laatsten. De Volvo-moeder en de moeder-met-een-hotel zullen ons vast missen. En we hebben nog maar één keer een gymtasje vergeten.

Vanmorgen moest er al om 8 uur gevoetbald worden. Terwijl de Jongensclub zich aankleedde, greep ik de benodigde voetbaluitrusting bij elkaar (jammer, ik had geen goede voornemens over was- en strijkgoed, dat was me nu goed van pas gekomen). Na veel gezoek kunnen de tassen ingepakt. Een gymschoen van Kleine Vlinder blijkt bij hond 4 in de mand te liggen. Kapot. Op zolder staat nog een oud paar van Broerlief. En U kent zolders. Crisis in huize Flodder. Oud paar blijkt door muizen te zijn aangeknaagd. Maar gelukkig, ik vind een grote zak met diverse witte stoffen gympies, gedragen bij een optocht.

Kleine Vlinder komt thuis. De voetbal was leuk. Ze hebben gewonnen. "Maar mamma", zo vertelt hij verwijtend, "Ik had twee schoenen van één kant en er was één grote en één kleine." Toch gewonnen dus. Bijna op een slof en een oude voetbalschoen.

En ik? Ik kan gelukkig altijd opnieuw beginnen....



MeeSwammen? [ ]

vrijdag, januari 09, 2004

Ommetje 

D:".... maar ik moet nu ophangen hoor. Ik moet een kindje naar huis brengen".
R:"was hij te spelen".
D: "ja, een kindje uit Armenië".
R: "Goh, ben je morgen wel weer thuis dan?"


MeeSwammen? [ ]

donderdag, januari 08, 2004

Spletsch! 

Langzaam reed ik achteruit

Hobbel Hobbel

Kamikaze rat

Legpuzzel

MeeSwammen? [ ]

1 tel fotomodel 

Toen ik de panty uit de verpakking haalde, dacht ik heel even, sjeeeee, gewèldig lange benen!

Maar toen ik de panty aan had, stond ik weer met beide benen op de grond...

MeeSwammen? [ ]

woensdag, januari 07, 2004

De weg van het sprookje 

Er was eens een vrouw
En er was eens een man
ze hielden veel van elkaar

Ze besloten samen te gaan wandelen
door het bos van leven
En de vrouw hield zo ongelooflijk veel van de man
dat ze besloot heel dicht bij hem te gaan lopen

Zo dicht dat ze soms een beetje voor zijn voeten liep
en op zijn pad kwam
Dat was lastig

Maar de vrouw loste graag problemen op
en zo kwam ze tot haar ultieme liefdesdaad
Ze besloot de man te dragen
ze droeg zijn gewicht, zijn leven
zijn woorden en zijn daden
en ze waren nog niet eens halverwege.......

Toen was het sprookje al uit


Moraal: Elk sprookjesbos heeft vele wegen, ieder kiest zijn eigen pad, dan kom je elkaar weer tegen.

(Tekst: Inez van Oord, Uit: Happinez)

MeeSwammen? [ ]

De regen huilt mijn tranen uit... 

...and yes, the sky wàs crying out loud...

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, januari 06, 2004

Cats and Dogs 

Weerman Wilfred voorspelt:

The sky is crying en pas op voor gladde geit

Dat belooft wat te worden, vanavond!


MeeSwammen? [ ]

maandag, januari 05, 2004

Mijnheer de monteur (Pech deel 2) 

De monteur kwam. Met een ietwat zorgelijk gezicht inspecteerde hij wasmachine, droger en weegschaal. Het duurde lang. Ettelijke keren moest mijnheer terug naar de auto voor nog meer onderzoeksmateriaal. Het duurde te lang. En de blik werd steeds zorgelijker.

Of mijnheer een bakje lustte. Ja dat lustte mijnheer wel. Eenmaal aan de keukentafel met een bakje troost en gevulde koek deelde de monteur zijn zorg eindelijk met mij. Verlossende woorden werden gesproken. Hij-kon-het-niet-vinden. En of ik nog één keer precies kon uitleggen wat de problemen waren. Geduldig vertelde ik nogmaals van de broeken die gekrompen waren en ook van de weegschaal. Dat hij zomaar 4 kilo te veel aangaf. Meelevend knikte mijnheer me nog eens toe. En we namen nog een gevulde koek bij het volgende kopje koffie.

Er viel een lange stilte. Normaal hou ik wel van wat stilte, want dan hoor je nog eens wat. Maar met vreemde mensen aan mijn keukentafel voel ik me dan toch wat opgelaten. Peinzend staarde mijnheer de monteur voor zich uit.

Ineens begonnen zijn ogen te glinsteren, vroeg hij me om pen en papier en greep zijn mobieltje. Zo te horen belde hij met zijn vrouw. Nadat hij het gesprek beëindigd had, overhandigde hij mij triomfantelijk het papier. Het kostte even moeite de snel neergeschreven regels te lezen, maar ik ontcijferde:

Dag 1 - Alle soorten fruit (geen bananen)
Dag 2 - Alle soorten groente rauw en gekookt (geen doperwten)
Dag 3 - Fruit en groente (zie dag 1 en 2)
Dag 4 - 1 tot 8 bananen en 8 glazen melk
Dag 5 - 6 tomaten + 8 glazen melk, 1 tot 2 ons biefstuk
Dag 6 - Alle soorten groente (zie dag 2) en 1 tot 2 ons biefstuk
Dag 7 - Zilvervliesrijst + groente, 2 tot 8 glazen sinaasappelsap

Geen koffie of thee, veel water en alle dagen Soep (2 liter water, 1 doosje Maggie Mixsoep soepverrijker, 4 uien, bos selderij, witte kool, 3 tomaten en 4 worteltjes). Er achter stond nog gekrabbeld: 10 tot 19 pond per week.

Vragend keek ik mijnheer de monteur aan. Ik begreep hier niets van. Op licht spottende toon vertelde hij me dat hij even met de wonderdokter op het gebied van strakke broeken en kilo´s gebeld had. En dat dit het recept was voor een goed werkende wasdroger en weegschaal.

Grinnikend nam hij afscheid, mij verbouwereerd achterlatend. Verbeeldde ik het me, of zag ik hem nog net met een vlug gebaar richting voorhoofd wijzen?

MeeSwammen? [ ]

zondag, januari 04, 2004

Sotterig 

Het leven zit vol dilemma's. Het is soms wikken en wegen. Zal ik wel, of zal ik niet. Soms schijnbaar onmogelijke keuzes. Zoals ook vanavond.

Kent U die heerlijke spijkerbroek, die net een paar dagen te lang gedragen is. Die niet vuil, maar wel vies is. Een beetje "vettig". En daarom zo lekker zacht aanvoelt. Die als een tweede huid zit. Zo'n spijkerbroek is zo lekker "sotterig".

Wat doet U, verwijst U die spijkerbroek onverbiddelijk naar de wasmand? Of staat U - net als ik - besluiteloos met de broek in de handen. De afweging moet gemaakt. Door het ruime sop, of toch nog een dagje dragen. Nog eentje dan? Zou het kunnen? Zal iemand het opmerken?

De wereld is soms spijkerhard.

MeeSwammen? [ ]

Pech 

En dan had ik nog wel gedacht dat een nieuw jaar altijd goed zou beginnen. Met voorspoed en gezondheid. Dus niet. Om 12 uur had Grote Beer zijn eigen vuurwerk op het toilet en dat heeft nog een dag lang doorgeknald. Gisteren kwam ik er achter dat óf de wasmachine óf de droger wel kapot zou moeten zijn, want echt, alle broeken die ik probeerde, waren ineens te klein. Liggend op bed heb ik met moeite die ene oude spijkerbroek dicht weten te hijsen. Ik denk dat het aan de temperatuur van de machines ligt. Maar dat was nog niet alles. Nee, een goed begin is het halve werk en ik hou niet van half werk. Vanmorgen ging ik dus op de weegschaal staan en ja hoor, ook die heeft het begeven. Hij is helemaal niet meer nauwkeurig, terwijl het toch zo'n modern digitaal ding is. Tot op de ons normaal gesproken. Ik heb me half december nog gewogen, volgens mij deed hij het nog prima. En je maakt mij dus gewoon niet wijs dat er in korte tijd zo'n 4 kilo bij is gekomen. Onmogelijk. Heb nog nagechecked door mijn sokken uit te doen, alle adem uit te blazen, maar dat scheelde ook maar een ons of zo. Dat wordt na het weekend een monteur bellen. Wat een pech. Maar ach, laat ik me er maar niet dik om maken.
MeeSwammen? [ ]

Ben je nou helemaal besuikerd?! 

Was eerst al het linker gedeelte van Nederland bepoederd, nu is ook Twente maagdelijk wit! Of dat lekker wakker worden is? Dacht ut wel!
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, januari 03, 2004

Daar krijg je het koud van... 

Ik krijg nogal wat reakties op mijn log, sms, en mail. En dan vooral over het feit dat ik U een warm hart toedraag. En dat ik blijkbaar wat ben vergeten. Goed. Ik ben de beroerdste niet. Bij deze dan:

Ik wens U warme voeten in 2004!

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, januari 02, 2004

Verstand op nul (Updated) 

U heeft het van me tegoed. Goeie voornemens, vooruitblikken. Niets van dat alles. Ik zal me een beetje gek wezen. Straks gaat U me nog wijzen op het niet navolgen van mijn goede voornemens.

Ik ga U dan ook niet aan de neus hangen (wat een gek spreekwoord, nu ik er zo over nadenk) dat ik mijn agenda beter wil beheren, zodat de kids altijd op alle afgesproken (sportieve) aangelegenheden aanwezig zijn èn ook op tíjd op plaats delict zijn!

Ik ga niet stoppen met roken. Erger, ik ga een werkvrije rookplek eisen! Oke, U mag me er op wijzen, wanneer ik teveel rook, want ik wil wel terug naar mijn gewoonte gelegenheidsroker te heten!

Wat ik dan wel weer ga verklappen, is, dat ik vanaf volgende week de reuma te lijf ga. De hobby uit mijn vorige leven wordt weer opgepakt, te paard zal het zijn! Maar daarover later meer.

U mag ook niet weten, dat het in de planning ligt weer volop radioaktief te worden. Alleen nog achter de schermen, als secretaresse (leuke bazen!), linkerhand (hé, U denkt nu door, bah!), koffiejuf (zwàààrt of Nutroma), Mien Dobbelsteen en voor andere uiterst belangrijke radiozaken...

En als ik U zeg dat ik netter en georganiseerder wil zijn, dan krijgt U wellicht het idee dat ik leef tussen de puinhopen. Echt hoor, echt, het is bij mij altijd erg netjes in huis.

Ik zal U ook niet vervelen door te vertellen dat ik echt minder achter de PC moet zitten, straks gaat U ook nog - en met U vele anderen - stoppen met loggen. Stoppen is hip, stoppen is in. Gelukkig ben ik ouderwets en blijf voorlopig logjes maken met waarheid en fantasie, linkjes en overdenkingen. Ik probeer U aan het denken te houden.

En verder? Ach, ik ben best tevreden met mezelf

Update: En dan had ik het met U nog niet eens gehad over "de lijn". Daar zal zeker hard aan gewerkt gaan worden. Daarom vanavond met een rol Pringles en een bakje Mayo-Curry op de bank. Goed voornemen, niet?!

MeeSwammen? [ ]

woensdag, december 31, 2003


Een warm hart in 2004, dan komt het met de rest ook wel goed...!

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, december 30, 2003

Blik op oneindig 

Ik ga het niet doen. Niet meedoen. Niet terugkijken. Geen balans van het afgelopen jaar opmaken.

Het is namelijk helemaal niet interessant om te lezen dat ik op 19 januari stopte met roken, daar helemaal geen moeite mee had, totdat eind juni het feest der feesten wederom gevierd moest worden.

Maakt het U wat uit, dat, na 3 jaar fusiegesprekken, 2 lokale omroepen bijna gingen fuseren?. Maar dat het op de valreep (terecht) toch niet doorging?
En maakt het wat uit, dat ik dit jaar heb gevochten om een goede lokale omroep neer te zetten? En dat ik daarbij heb gemerkt dat, wie zijn nek boven het maaiveld uitsteekt, gemakkelijk neergemaaid wordt?En dat mensen niet zeggen wat ze denken? Dat het gemakkelijker is de kop in het zand te steken? Dat men uiteindelijk alleen uit eigenbelang handeld? En dat ik daarom heel diep ben gegaan, maar er veel van heb geleerd?

Zit U te wachten op het feit dat ik trots ben op de jongens van Twickelstad FM Plus, die nu commercieel zijn gegaan?

Wilt U lezen dat dit jaar een voor mij bijzonder iemand mij heeft leren luisteren, schrijven, kijken, nadenken door vele indringende, harde, verdrietige, diepzinnige en onzinnige gesprekken? Vriendschappen erbij kreeg, vrienden verloor? Mooie mensen heb ontmoet? Akelige mensen? Onverwachte mooie momenten kado kreeg?
Maakt het voor U verschil, dat ik dit jaar voor het eerst echt naar mezelf heb leren luisteren? En daar ook naar heb leren handelen? Warmte heb gekregen? Gegeven?

Zat U erop te wachten, dat ik dit jaar een web/lifelog startte? En dat ik me stoor aan het feit dat het erop neer komt te lezen en dan pas gelezen te worden? Dat er vaak niet de moeite genomen wordt teksten echt te lezen? Dat lifelogs vaak vluchtig worden bekeken, op zoek naar de volgende (om zelf weer lezers te scoren?). Dat het erop aan komt te linken en gelinkt te worden (of je nu aanspreekt of niet)?Dat ik me in die korte tijd dat ik openbaar log verbaas over de "strijd" die ik op vele sites aantref. Dat ik link wie ik graag lees, dat U me vooral niet moet blijven lezen, wanneer mijn log niet bij Uw leesvoer aansluit?

En waarschijnlijk zit U ook niet te wachten, op een volgende log waarin ik vooral niet ga schrijven over mijn goede voornemens voor 2004.....

Nou dan! Dan kijk ik toch gewoon niet terug en vooruit?
MeeSwammen? [ ]

maandag, december 29, 2003

3 Woorden 

Ik
mis
je



MeeSwammen? [ ]

Water naar de zee 

Het gevoel van water in je handen. Het blijft liggen als de handen geopend blijven, met een klein, zorgvuldig gemaakt kuiltje in de palm. Maar wèg is alles als je je handen stevig dichtknijpt. Zo is het leven. Soms knijp ik hard. Te hard. Maar soms zijn daar dan ook vrienden die me laten zien waar ik meer water kan halen of hoe ik mijn handen moet houden. Met zulke vrienden moet ik m'n handen dichtknijpen.
MeeSwammen? [ ]

Dromen 

Waar halen mijn verweekte hersencellen de gore lef vandaan om juist tijdens mijn slaap te duelleren met de meest prachtige volzinnen, waarbij ik me in deze stuurloze toestand verrassend goed voel tussen alle literair verantwoorde gedachten. Alsof deze thuiswedstrijd slechts een kwestie van tijd is, gewonnen te worden. Alsof mijn hoofd zwaar bezwangerd wacht op het moment, waarop teksten uitgebraakt kunnen worden. Bij het ontwaken een warme gloed tussen hoofd en hart, vol belofte, vol verlangen. Maar als echter het volle verstand weer ongemerkt bezit heeft genomen van het brein, blijken de mooie volzinnen slechts door elkaar gegooide letters, met een vaag weten dat het ooit als een klok heeft geklonken. Onmogelijk samen te binden.......

MeeSwammen? [ ]

zondag, december 28, 2003

Broer en zus 

Ruzie.

"Vuile, vieze, homosexuele TRUT!"

Uuuhhh.....

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, december 27, 2003

Schaakmat 

Zij vond zichzelf niet goed genoeg. Hij hield simpelweg van haar.

'Je krijgt bij mij geen voet aan wal', zei zij. 'Ik heb m'n voet al tussen de deur', antwoordde hij.
'Ik heb verborgen gebreken', vond zij. 'Dat maakt spannend', bedacht hij.
'Ik ben je kat in de zak', miauwde zij. 'Kan me geen zak schelen', blafte hij terug.
'Ik geloof nooit dat het goed kan gaan', zei zij. 'Ik geloof in jou', lachte hij.
'Ik heb een verleden', riep zij. 'Met mij een toekomst', beloofde hij.
'Ik.......'. Maar toen werd het stil. Het was simpelweg goed.

MeeSwammen? [ ]

Ploeter met Pjoeter 

Járen in de automatisering gewerkt. Maar dat is dan ook al járen geleden. Een beetje pjoetermens weet dat je al tot de prehistorie hoort, wanneer je er een jaartje tussenuit bent geweest. In míjn tijd was het compjoeteren met rooksignalen en postduiven (Kent U ze nog, de IBM Displaywrite? Die grote zwarte, slappe diskettes, ponsplaatjes?). Vanaf begin kerst loopt mijn blog steeds vast, commentaarveld, archief, pingen, metertje en ander opleukmateriaal werken niet. En ik? Ik haal mijn handen nog maar eens door het haar. Vroeger wás ik het Informatie Centrum, nu weet ik niet eens bij wie ik te rade zou moeten gaan. Dan druk ik nog maar eens op refresh en ploeter door...
MeeSwammen? [ ]

woensdag, december 24, 2003

Daan's Kerstverhaal. 

Stram stond hij op. Het was zaak een slaapplaats voor de nacht te zoeken. Te koud, te nat. Wat wankel op de benen liep hij doelloos door de stad. Hij verfoeide deze dagen. Overal lichtjes, achter elk raam uiterst gelukkige plastic gezinnen, verwoede pogingen doende er vooral een vreetzame kerst van te maken. Vooral die lichtjes. Die lichtjes maakten hem kwaad. Ze straalden te veel, te vrolijk. Te warm ook. De namaak families kon hij wel aanzien. Hij wist hoe het echte leven was. Ook bij deze mensen. Zeker bij deze mensen. Daar, waar nog de klucht van het leven werd opgevoerd. Hij wist wel beter. Hij behoorde tot die enkele gelukkige die vrouw en kinderen achter zich had gelaten. Niet met lege handen. Nee, boordevol schulden. Hij had het goed geregeld. Maar dat was vroeger, in een vorig leven. Een ander leven.

Hij schuifelde verder. Hij voelde geen kou, niet het verdriet van vroeger. Wrang bedacht hij dat het meisje met de zwavelstokjes uit het sprookje dat hij vroeger zo vaak had voorgelezen, het beter had dan hij. Zij ging tenminste dood. Voor hem zat er niets anders op dan zijn tijd slechts af te wachten. Zacht mompelend vroeg hij zich af of er nog wel een hart zat in deze zwerver. Het voelde goed, zo zonder hart. Geen pijn, hoewel hij soms werd opgeschrikt door een stenen klomp, zwaar kloppend op de plaats waar zijn hart vroeger had gezeten. Zoals nu. De aanblik van de vrolijk versierde ramen, de opgetuigde dennenbomen maakten dat de klomp zwaarder begon te wegen. Hij probeerde het te negeren.

Het leger. Daar moest hij de nacht maar doorbrengen. Hij had een hekel aan het Leger. Lieve vrijwilligers, zonder vragen, altijd bereidwillig. Dat kwam door God, was hem eens ingefluisterd. God ja, dacht hij, Groot, Onbenullig en Dom. En dan doelde hij op de grote schare schapen die het waanbeeld van een ooit verzonnen creatuur naliep. Maar een slaapplaats, eten en schone kleren wogen deze dagen ruimschoots op tegen de kruiperige houding van de heilsoldaten.

Hij werkte zich door een haag van schijnheiligheid richting tafel en ging stilletjes zitten. Niet praten nu. Vooral niet praten. Zijn zorgvuldig uitgedachte tactiek leek ook nu te werken. Niets ziend staarde hij naar een denkbeeldige vlek op de plankenvloer, onderwijl zijn omgeving scherp in de gaten houdend. Hem zouden ze niet te pakken krijgen. Hem niet. Ineens voelde hij een hand op zijn schouder. Zonder iets te zeggen werd een klein kaarsje voor zijn bord gezet. De hand bleef rusten op zijn rug. Hij moest nu wel opkijken. Zalig kerstfeest, Mijnheer, sprak een zachte stem. Het was jaren geleden dat hij met Mijnheer aangesproken werd.De klomp in zijn lijf begon ongewild te schokken. Verrassend fel trok een vlammende scheut door zijn lichaam. Vlak voor hij weggleed prevelde hij met een glimlach om zijn van pijn vertrokken mond “zwavelstokjes”.

Hij was wakker geworden in het ziekenhuis. Witte, steriele omgeving, waarin zijn groezeligheid des te schrijnender duidelijk was. Niets ernstig, hadden de doktoren gezegd. Zijn hart was wat van slag. Schamperend had hij gevraagd of er überhaupt een hart had gezeten. Nu lag hij daar. Alleen. Altijd alleen. Vreemd, ineens was alleen zijn geen bevrijding, maar was het omgeslagen in eenzaamheid. Het was stil in de gangen, in de verte hoorde hij de zusters zacht praten. De lichten gedimd, om de kerstsfeer ook bij de patienten te brengen.

Ineens stond hij resoluut op. Wat deed hij hier nog langer. Aan hem was niets te redden. De conclusie dat hij toch een hart had, was al erg genoeg. Vergeten wou hij, dit was niet de kerst zoals hij het de laatste jaren had doorgebracht. Of beter, niet had doorgebracht. Voor hem waren alle dagen hetzelfde.Hij greep zijn sjofele jas van de stoel en glipte de gang op. Niemand zou hem tegenhouden. Niemand kón hem tegenhouden. Schichtig liep hij door de verlaten gangen.

Plotseling hoorde hij zacht, maar onmiskenbaar een helder stemmetje. Het leek te zingen, klonk als een engel in de stilte. Als kristal. Even bonkte de klomp in zijn lijf. Als getrokken liep hij richting de zingende engel. Het geluid bleef zacht, maar klonk zo zuiver. De engel zong over een hemel die open ging, middenin een winternacht. Hij schrok toen hij de deur open deed. Daar, in dat grote, witte bed, lag een kleine jongen. Wit smoeltje en grote, holle ogen. Rode konen en apparatuur. Veel apparatuur. Maar met ogen die straalden. Vertwijfeld zonk hij langzaam neer op de stoel naast het bed van kleine engel. Deze pakte zijn hand en lachte. Zijn kleine handje in de grote, ruwe hand. Hij schrok van zichzelf, toen hij plotseling met bevende maar krachtige stem begon te vertellen. “Er was eens een arm meisje dat zwavelstokjes moest verkopen......”

MeeSwammen? [ ]

10 jaar 

Het is nu 10 jaar geleden, dat we pappa naar zijn laatste rustplaats vergezelden. De 19 dagen dat hij ziek was regende het (in ons geheugen) onophoudelijk. Daar, op dat kerkhof, scheen ineens de zon. Nu, 10 jaar later, kreeg ik de dagboeken van mamma, waarin zij haar grote verdriet neerschreef, een plaatsje probeerde te geven. Nu, zo vlak voor kerst, lees ik, huil ik en heb ik pappa weer even heel dichtbij. Daarom in de herhaling.

19 dagen

We stonden aan zijn bed. De artsen gaven weinig hoop. En het ging ook maar niet beter. Complicaties. Geen contact. We pakten zijn ene hand, waarmee hij nog kon voelen. Hopend dat hij besefte dat we er waren.

Bange dagen tussen hoop en vrees. Bekende en afgezaagde zin, maar ineens vol van betekenis. Uren ging het goed, uren ging het slecht. We lazen de kaarten voor, praatten met elkaar (alsof we niet middenin een rampgebied zaten), dronken koffie, staarden uit het raam en stonden aan zijn bed.

De artsen gaven weinig hoop. Toch had de verpleging hem op een goede dag (voor mij kwade) aangekleed (overhemd veel te groot). Daar zat hij dan, vastgesnoerd in een rolstoel, zijn goede hand klauwde over het vastgeschroefde blad. Het schrift met wat gekladder standaard geopend binnen handbereik (maar niet bij machte het te pakken). In de hoop dat hij iets zinnigs zou schrijven. Een teken van leven. Voor mij ging hij die dag dood.

Toch zakte hij steeds verder weg. Geen contact, geen hoop. Wel lijden. En stiekem hoopte ik dat hij dood zou gaan (nooit geweten, dat je zoiets kon wensen). Soms lag hij daar, stralende glimlach, knikkend naar elke bekende (herkent hij ze, herkènt hij ze?) en elke onbekende (hartverscheurend). Soms lag hij daar, wezenloos starend, holle ogen, angst.

De laatste dag. Een lijdensweg. Vreselijk benauwd, zwaar ademend door alle gangen heen, tot in de recreatieruimte, op de parkeerplaats. Overal achtervolgde, weergalmde het verstikkende geluid van een vechtende man.

En ik, ik zat aan zijn bed. Ineens keek hij me recht aan, heldere blik. Onze ogen vingen elkaar en we keken samen voorbij de wereld. Hardop of onuitgesproken zei ik hem dat het goed was te gaan. De dokters gaven geen hoop. Er rolde een traan bij hem. Bij mij vele.

Met z'n allen stonden we aan zijn bed. In een kring, vol warmte, vol liefde. Geen gezwoeg meer. Slechts af en toe een lichte ademstroom. Wij liepen mee. Mee tot aan een grens. We mòchten mee, wat een voorrecht! De dood (waar we zo bang voor waren) was prachtig.

Dag pap!

MeeSwammen? [ ]

dinsdag, december 23, 2003

Never is a long time 

You build it up and tear it down,
there's no reason to follow you.
You left the song without a sound,
you left the story I made for you.
Softly angels bow and cry in the stillness of the night.

Never is a long time - goodbye.
No answers for the asking.
It's a long time - goodbye.
No mercy for the aching.
It's a long time - oh I see no light on the forsaken.
Never is a long time - goodbye.
Let's spend the night when this dream has come to an end.

Sometimes you laugh,
sometimes you cry, and yes,
I've cried over you.
You've left me blind in paradise.
You've left me hungering for the touch of you.
Snow white angels run and hide in the blackness of the night.

Never is a long time...

(Roxette)


MeeSwammen? [ ]

Pennevrucht 

(.....)De zon doet verwoede pogingen mij uit het doorwoelde bed te krijgen. Echter vergeefs. Ik wil hier blijven liggen. Blijven liggen, starend door het open gordijn, de vitrage zachtjes wuivend in de wind. Ik wil hier blijven liggen tot ik dood ga. Gewoon, in alle eenzaamheid, gelukzalig voelen hoe het leven langzaam wegvloeit. Maar wachten duurt lang. Verdomd lang. En ik moet ook nodig plassen. Het enige wat uit mij weg kan vloeien op dit moment. Ik wil mijn leven aan mij voorbij zien trekken. Voelen trekken. Hier. In al mijn eenzaamheid, waar ik stiekem een beetje blijig van word. Hoe goed ik ook mijn best doe, de milde terugblik - zo vlak voor mijn beoogde sterven - wil maar niet komen. Ik word zo onderhand een beetje kwaad op mezelf. Zo schiet het niet op! Haast krijg ik om mijn gedachten te laten lopen. Maar ondertussen voel ik wel hoe ik iets anders laat lopen. Althans, bijna.(.....)
MeeSwammen? [ ]

maandag, december 22, 2003

Bijklussen 

Wa isse Pappa? Pappa is naar de bank! Doetie da? Pappa is centjes halen.

Uurtje later: Pappa isse venstebank, centjes vedienen.........

MeeSwammen? [ ]

Beregoed! 

De maand december staat voor veel mensen in het teken van kadootjes geven en krijgen. Het kan niet op, al roept een ieder dat het zoveel slechter gaat. Vorig jaar besteedde Nederland alleen al ruim 307 miljoen euro aan het online shoppen voor kerst (7,6 miljard euro in Europa!!!). De kerstgedachte wordt ruim in onze knip bemeten.

Maar denkt U wel eens na over die mensen, die in een hele andere situatie zitten? Zouden we daar ook niet een klein beetje kerstgedachte naar toe kunnen doen? Persoonlijk vind ik dat we het jaar rond iets voor de goede doelen moeten betekenen, maar in deze maand van extreme kado's kunnen we daar best even extra bij stil staan.

Het hoeft niet groots. Koop voor de kinderen voor de kerst eens een grote beer bij Marca. De volledige opbrengst van deze beer (€ 7,99) gaat naar Stichting Doe een Wens. Deze Stichting vervult de "liefste" wens van kinderen tussen de drie en achttien jaar met een onzekere toekomst, een levensbedreigende ziekte. Een prachtige aktie! Ikzelf heb inmiddels 4 beren gekocht en als kado weggegeven. Ook aan volwassenen!
MeeSwammen? [ ]

zondag, december 21, 2003

Vrolijk kerstfeest 

Als je vlak voor kerst als 25-jarige samen met je 27-jarige kameraad een ongeluk krijgt, jij reed en hebt nagenoeg geen schrammetje, je vriend is dood. Wat is dan kerst.

Als je vlak voor kerst je 25-jarige zoon thuiskrijgt, voor zijn leven getekend, vol verdriet, vol schuldgevoel. Wat is dan kerst.

Als je vlak voor kerst je 27-jarige zoon begraaft, wát is dan kerst......

Kerst of geen kerst, God keek kennelijk weer even de andere kant op....
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, december 20, 2003

You! 

See me
Contact me
Picture me
Date me
Write me
Invite me
Feel me
Miss me
Enjoy me
Forgive me
Touch me
Love me
Taste me
Hear me
Call me
Dare me
Motivate me
Ask me
Tease me
Spoil me
Love me
Fancy me
Eat me
Bite me
Kiss me
Try me
Seduce me
Smell me
Surprise me
Notice me
Remember me

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, december 19, 2003

Pennevrucht 

(knip)...Werd vanmorgen wakker in mijn eigen oude kamertje. Slechts enkele tellen kijk ik verwonderd rond. Vaal verschoten posters van Take That aan de muur, een Barbie met verknipte haren in de vensterbank. Hoe kom ik hier in godsnaam terecht. In een flits herinner ik het me. Mijn koffiekopjes. MIJN koffiekopjes! En alles wat hij daarnaast heeft laten sneuvelen. De Zak. Het zal zoals altijd wel weer aan mij gelegen hebben. Het was een ruzie zoals zovele. Echter - en met dat besef kwamen de tranen -dit keer was het heftiger. In gedachte maakte ik snel een lijstje van alles wat hij me naar mijn hoofd geslingerd had. Letterlijk. De lamp, servies, mijn koffiekopjes, de vaas van oma.... En daarnaast geestelijk. Ook geestelijk heb ik veel om mijn oren gekregen. De Zak. Ik wist het. Het zal altijd wel aan mij liggen. Hij kan het krijgen hoor! Precies zoals hij het hebben wil. Het zál aan mij liggen. Tranen dringen zich wederom aan mij op. Verdomme. Ik wil niet huilen. Ik ben niet zielig. Tenminste, wil niet zielig gevonden worden. Ik constateer in al mijn verdriet dat de poster van Take That in de linkeronderhoek wat loslaat van de muur. Damn! Bij de les blijven, ik wil nu even verdrinken in mijn verdriet. Blij dat ik weer thuis ben. Hoewel, wat is thuis op dit moment. Ik weet het niet meer...(knip)


MeeSwammen? [ ]

donderdag, december 18, 2003

Oud (update: Bejaard) 

O zou ik U nog eenmaal mogen smaken, de zachte lippen als een lichte bries mogen beroeren. Smakend naar de honingzoete dauw op geel verdorrend gras, het najaar reeds in een straffe pas naderbij komend. Zacht knisperend blad (de oren gespitst om het te horen) verpulverd onder tedere lijven. O zou ik nog eenmaal mogen zien, het wijdse uitzicht, nimmer veranderend, slechts door de verglijdende dagen stilletjes omgetoverd door de seizoenen. De geur van verse hars, sijpelend uit verse wonden, gelikt door ons smachtend samenzijn. Treurende bomen kreunen langzaam hun lied, waarvan slechts zij die horen de samenzang zachtjes meeneuriën. Ik denk aan U, mijn minne, mijn levensbron, mijn harteklop. De herfst heeft ingezet....

MeeSwammen? [ ]

woensdag, december 17, 2003


Don't let today's disappointments cast a shadow on tomorrow's dreams.


MeeSwammen? [ ]

dinsdag, december 16, 2003

Zwart/wit 

Als de nacht invalt en ik me veilig weet, worden opnieuw de scherpe kantjes geslepen. De waan dat de duisternis, de leegte, juist de scherpe randen wegneemt, omarmt me in m'n slaap. De geteisterde ziel, uitputtende gedachten als een kleed afleggen. Maar slechts een adempauze wordt gegunt. Bij het ontwaken opnieuw de messcherpe gedachten, klaar om de strijd aan te gaan. Waar is het licht dat mij doet zien. Juist in het nachtelijk zwart worden lijnen scherper, duidelijker. Terwijl het daglicht de kleur van mijn hart doet verbleken....

MeeSwammen? [ ]

zondag, december 14, 2003

WE GOT HIM! 

.....maar ik denk steeds aan Jos, mijn neef, die daar nu zit.....
MeeSwammen? [ ]

zaterdag, december 13, 2003

Niets groots.... 

Soms zijn het de meest gewone dingen. Normaal gesproken onopgemerkt in de vluchtigheid van alledag. Maar dan ineens! Ineens draait de wereld wat langzamer, zodat je de kans krijgt daagse beslommeringen op te merken als kleine bijzondere geschenken.

Onze jongste zoon is 6. Kleine, gewone, bijzondere vlinder die een moeilijke start had. Waar we veel zorgen om hebben gehad. Samen in de supermarkt. Hardop vraag ik me af of er nog toiletpapier is. Waarop vlinder met een serieus snoetje vertelt dat in de voorraadkast nog zó'n groot pak staat (met zijn handjes de grootte uitbeeldend), met "onderin nog een hele onderkant" en daar 4 bovenop (die staan een beetje wiebel-wabbel, mam) en daarop nog 2! Z'n handjes vormen in de lucht de denkbeeldige toren van rolletjes. Ik verbaas me. Verbaas me over het feit dat hij het überhaupt weet, en ben ontroerd door zijn breedvoerig en serieus vertellen. Thuisgekomen klopt het precies.

Ineens raakt het leven me. En vraag me af of ik een sentimentele, labiele gek aan het worden ben, of dat ik me langzaam weer openstel voor de wondere wereld....

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, december 12, 2003

Toon 

Denk iets goeds
en denk iets lekkers
denk iets geks
of nog iets gekkers

Denk iets aardigs
denk iets liefs
maar hoe dan ook...
iets positiefs

MeeSwammen? [ ]

donderdag, december 11, 2003

De Uitdaging / Ontmoeting met God 

Ik heb Fibromyalgie. Een vorm van spierreuma. Omdat Geraniums niets voor mij zijn en ik er na 6 jaar aan toe ben de ziekte uit te dagen, ging ik mee op jacht!

Een goede voorbereiding is het halve werk. Thermo onderkleding, skisokken, en volle bepakking aan buitenkleding moest de kou op mijn spieren weren. Prachtig weer, gisteren en daar ging het heen, in de vroege ochtend struinend door bossen en velden. 8 Driften, waarin voor de jagers duidelijke regels werden gesteld wat wel en niet geschoten mocht worden. Zo werden fazantenhennen met rust gelaten (zij leggen immers de eieren, zorgen voor het nageslacht). Volop hanen, dus daarop mocht de loop gericht worden. Voor de middag mochten de hazen het spreekwoordelijk hazenpad kiezen.

Ik ben inmiddels een ster om wat te "prutsen in de marge", zodat ik mezelf ongezien kan ontzien. Zo ging ik eerder mee terug naar de hut om broodjes te smeren (bij aankomst waren ze klaar, dus lekker in een stoel gekropen), liep ik over een strook maisland in plaats van door het bos, wilde ik een drift ook graag meemaken door de ogen van de jager (die immers niet lopen) en hoefde ik even niet door het bos te worstelen.

Ik was nog nooit eerder meegeweest op jacht en weet dat er velen onder U zijn met een vooropgezette mening. Er wordt echter gejaagd met veel respect voor de natuur, de met beleid geschoten dieren hebben een prachtig vrij leven gehad. Dat kan het stukje vlees op Uw bord, de schoenen (en make-up) die U draagt, de pudding die U eet (gelatine!) vaak niet zeggen.

Het ging goed met me. Nog steeds. Natuurlijk had (en heb) ik pijn, natuurlijk kreeg ik spastische armen, werd ik doodmoe en moet ik even verder met de rem erop. Maar wat heb ik genoten. Van het lopen door de natuur, de mooie verhalen vol liefde over het vak, de "3e helft" (hoe zou dat heten in jachttaal). En van mijn ontmoeting met God.

Het was zogezegd een prachtige dag. De zon scheen krachtig, gefilterd door de takken tot een diffuus licht. De grond wit berijpt, de rustende akkers. Zacht kabbelende beekjes, een drinkplaats, ingesloten door licht wuivende rietpluimen. Een vliesdun laagje ijs, waarin de zonnegloed weerkaatst werd. En daar was God. Ineens voelde ik de diepe ontroering, de verstilling en het één worden met de natuur. God sloeg een warme deken om me heen.

Op het eind van de dag kwam God nog even terug voor een afzakkertje. De jacht zat erop, de schemering zette in. Vuurkorfen aangestoken, het wildtableau zorgzaam neergelegd op een bed van dennetakken. Voorzien van een glas glühwein nog even nagenieten van een hele dag buiten. De jacht werd afgeblazen, zoals dat heet. Voor elk gestorven diersoort hoorngeschal en speelden de blazers op de Zwitserse hoorns. God nam ook een borrel, liet collectief een warme gloed door het gezelschap stromen en liet 50 man in de ontroering van het moment stilvallen.


MeeSwammen? [ ]

dinsdag, december 09, 2003

Het beestje en de naam 

Waarin vind jíj God?

MeeSwammen? [ ]

zondag, december 07, 2003

Elke kleur kent vele schakeringen (zwart) 

Ik herinner me mijn opa, knutselend in zijn schuurtje. Een klein kacheltje brandend met restjes van latten en verzaagde boomstammen. Altijd timmerend, altijd met gutsen de in mijn ogen meest fantastische houtsnijwerken makend. Koud buiten, maar in zijn schuurtje bedwelmend heet. Opa, door de week gekleed in "boezeroen" en "striepsiekoorn bokse".

Ik herinner me mijn opa in zijn kas. Trots wijzend naar de eerste druivenranken, naar de kleine opkomende plantjes, nog niet verspeend in grote bakken. Naast de kas lag opa´s moestuin (meer oma's domein). Een grote tuin met keurig aangeharkte paden. De hele familie voorzien van groente en kruisbessen.

Ik herinner me mijn opa, zittend in de grote boerenkeuken. In zijn gemaksstoel (de enige in de keuken), onder de hangtelefoon, een dutje na het middagmaal. Waar wij ons bordje helemaal leeg moesten eten, de soep dik was, de vellen op de melk meegedronken moesten worden en het brood in grote plakken werd gesneden.

Het was daar waar ik mijn aversie tegen zwart ontwikkelde. Ik zal een jaar of 6 geweest zijn. Opa, zittend in de grote boerenkeuken, in zijn gemaksstoel, zich gereedmakend voor het middagdutje. Even bij opa op schoot. Opa zingt mooie liedjes. Opa zingt over Blauw ("blauw, blauw, blauw is de lucht, blauw, blauw, blauw is heel mooi, daarom draag ik al wat blauw is om dat blauw de luchtkleur is"). Opa zingt over het groene gras, over de gele zon, maar ook over zwart. "Daarom draag ik niets dat zwart is, omdat zwart de rouwkleur is". Ik wist in al mijn jeugdigheid niet wat rouwen was en opa legde het me geduldig uit. Mijn tere en nog reine kinderzieltje was danig onder de indruk. En dat heeft ruim 20 jaar standgehouden. Ik droeg niets dat zwart was....

Totdat ik, na een zwangerschap (die kilo's gingen er bij mij niet gemakkelijk af) in een galajurk moest verschijnen. Mijn vriendin raadde mij zwart aan, want dat kleedde zo mooi af! Vanaf toen ben ik zwart gaan dragen.

En kwam er door het leven te leven, achter, dat ik ook rouwde in blauw, groen of geel.

MeeSwammen? [ ]

vrijdag, december 05, 2003

Inside 

So tired, so alone.
Searching for the sun
behind the hills.
For the wind
blowing away the shadows
of my heart
For some rain.
washing away
the coloured thoughts....

Need I say more?

MeeSwammen? [ ]

Zap Zap Zap 

"Is internet nu ook de hangplek voor verveeljongeren?"

MeeSwammen? [ ]

donderdag, december 04, 2003

December 

Langzaam trekt er een sliert van mist over de weilanden. De weg bedekt met laaghangende watten. De autoruit lichtjes beslagen, kleine druppels aan de buitenkant. De bomen hebben het blad verloren en staan somber langs de weg te staan. Het is koud, grijs en druilerig.

En daar word ik dan soms zo lekker triestig van......


MeeSwammen? [ ]

woensdag, december 03, 2003

Stilte (Storm?) 

Zinnen zeggen meer dan woorden. Maar wàt als zinnen geen toegevoegde waarde kunnen hebben! Laat dan het hart spreken! Waar stilte schreeuwt, zal het hart verstaan. Voelbaar op afstand, onuitgesproken! Is dit de volgende training? Zonder steken, zonder verwonden, maar met een bloedend hart. De mond gesnoerd door ondoorknipbare lijnen naar. Spreken zonder woorden. Waar het hart vol van is, zal de mond niet van overstromen. Volg de roep van het gevoel, volg de stem van binnen. Stap in het licht, absorbeer de energie van de zon. Waar woorden slechts in een tijdsspanne gesproken kunnen worden, zullen uitgestoken handen blijven dragen. Dagen, maanden, jaren....

MeeSwammen? [ ]

Vroeger 

Vroeger, toen alles nog anoniem was. Vroeger, toen ik mijn logjes niet liet lezen. Vroeger, toen ik 3 sites had. Vroeger, toen ik alle mensen die in mij leven, gescheiden wilde houden. Vroeger.

Maar niet meer nu! Nu logt alleen Daan nog. Maarten en Snien helpen Daan mee om de complexheid van dit mens in goede banen te leiden. Noem het stemmen in Uw hoofd, noem het gek. En U..... U heeft ook wel eens nare gedachten, die U niet wilt hebben? U verhaalt toch ook wel eens van het kleine stemmetje in Uw hoofd? Nou dan! De complexheid houdt het boeiend, fascinerend en intrigerend.

Omdat Maarten en Snien toch ook leuke, ontroerende, on(be)grijpbare of interessante stukjes hebben geschreven, zal ik soms van mezelf "jatten". Schaamteloos putten uit de logjes van deze twee persoonlijkheden, die al logden voordat de schroom verdween..
MeeSwammen? [ ]

dinsdag, december 02, 2003

Och 

Oh vermoeidheid
Oh pijn
Oh spastische spiertrekkingen
Oh rotlijf

Oh fantastisch mooi leven!
.
MeeSwammen? [ ]

maandag, december 01, 2003

The Invitation (Oriah Mountain Dreamer) 

It doesn’t interest me what you do for a living
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dream
for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon….
I want to know if you have touched the center of your own sorrow
if you have been opened by life’s betrayals
or have become shriveled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your
fingers and toes.

without cautioning us to
be careful
be realistic
to remember the limitations of being a human.

I doesn’t interest me if the story you are telling me
is true.
I want to know if you can
disappoint another
to be true to yourself.

If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless
and therefore be trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty
everyday.
And if you can source your own life
from it’s presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand on the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
“Yes”!

It doesn’t interest me
to know where you live or how much money you have.
I want to know if you can get up
after a night of grief and despair
weary and bruised to the bone.

and do what needs to be done
to feed the children.

It doesn’t interest me who you know
or how you came to be here.
I want to know if you will stand
in the center of the fire
with me
and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom
you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone
with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

MeeSwammen? [ ]

Scherven, wederkerend 

Eens in de zoveel tijd bekruipt het me. Het borrelt en bruist als een omgevallen champagnefles (ongetwijfeld van een slecht jaar, maar wat deert het), wachtend op ontkurking. Die door de grote druk slechts uiteen spat in grote scherven, drijvend in verspilde moeite.

Een tijd waarin ik slechts wil schrijven, de chaos in mijn hoofd wil ordenen. Vellen vol fictie en non-fictie, realiteit en fantasie, zin en onzin. Waanzin. Vellen vol, geschreven in mijn hoofd. Wat papier bereikt wordt gereduceerd tot een prop verwrongen gedachten, slechts prijsgegeven in rondslingerende schriften en kladjes.

Met de ordening van mijn nimmer aflatende woordenstroom moet ook mijn leven op orde gebracht. Plannen worden gemaakt en daarmee schema´s ter uitvoering. Opgeruimd zal er worden! Weggegooid! Mijn hoofd en mijn omgeving moeten worden aangepakt om mijn onrust te beteugelen.

Wetend dat ik bij de eerste poging zal stranden tussen vergeten dozen vol verleden, vol verhaal. Langzaam zal ik doorworstelen, waarin tijd zal verglijden in een nieuwe fantasie, in nieuwe inzichten.

Waarmee een nieuwe fles wordt gevuld.
MeeSwammen? [ ]

zondag, november 30, 2003

Roze
Een varken
In de modder
Hij luiert met mij
Zon



Michelle, 8 jaar (mijn dochter)

MeeSwammen? [ ]

zaterdag, november 29, 2003

Hekel 

We liepen door een warenhuis. Zo eentje met een "routing". Vanaf de ingang liepen we achter een Indisch-Nederlandse familie. Gezellig erop uit met het hele gezin, inclusief Opa en Oma en niet te vergeten de allesophoudende buggy. In een traag tempo ging het langs de vrolijk aangeklede schappen. Hier praten, daar kletsen en dan steeds die buggy pontificaal in het middenpad. Ik zou wel een tandje harder willen en deed een eerste inhaalpoging. Ik bespeurde lichte ergernis.

Ze hadden het wel gezellig. Veel lachen, dolle pret. En natuurlijk vaak stoppen om uitgebreid tegen de buggy te koeren. De paden waren dusdanig breed (lees smal ten opzichte van deze grote familie) dat wij niet zomaar even voorbij konden gaan.

Opa liep met een stok. Hij lachte me eens vriendelijk toe, ik knikte terug. Met moeite een grijns op mijn gezicht toverend. Het leek me een hechte familie, oma haalde een banaan uit haar grote oma-tas en wederom werd er een pitchstop gemaakt door de buggy. Ik probeerde het nog eens met een halfslachtig "pardon". Opa knikte nog maar eens, mijn poging mislukte.

Ik begon er een beetje een hekel aan te krijgen. Het leek me wat overdreven om met een man of 8 de buggypeuter toe te juichen bij elke hap van zijn banaanprak. Achter mij verzamelde zich inmiddels een aardige file. Een winkelwagen tegen mijn enkel, jengelende kinderen, die net iets te vaak aan spulletjes zaten. En zeuren. Kinderen moeten altijd zeuren.

Eindelijk zag ik een gat en dook erin. Sleurde mijn dochter aan de hand mee, voorbij de vrolijk kakelende Buggy-clan. We zijn ze nog 3 keer tegengekomen, maar zorgde wel om ze vóór te blijven!

Het restaurant. Vol natuurlijk. Maar we hadden geluk, er kwam net een tafeltje vrij. Beleeft even navragen, de dame in kwestie meldde me "dat ik toch wel kon zien dat ze wegging, waarom deed ze anders haar jas aan". Ook goeiemorgen, mevrouw! Wederom blèrende en jeuzelende kinderen.En vooral rennen. Kinderen moeten altijd rennen. Ik had inmiddels een pesthekel.

Een tikje op mijn schouder. "Mevrouw, zijn deze twee stoelen vrij?" Ik draaide me om en keek recht in het vriendelijke gezicht van Opa. "Het is namelijk wat druk, ziet U, en we zijn met veel". "Natuurlijk", antwoordde ik. "Gaat U zitten! De tafel naast de onze was inmiddels volledig bezet door het Indisch-Nederlandse gezin. Ik had de smoor in. Dit was te veel. Ik wilde even rustig boodschapjes doen en een kopje koffie drinken, samen met mijn dochtertje.

Opa keuvelde gemoedelijk tegen me aan. Ik praatte vriendelijk terug. Want zo ben ik. Erg beleefd. Hij verhaalde me de reden van het knusse dagje uit. Het buggykind werd nog maar eens volgepropt door oma. Door al het gekweel kon ik mezelf niet eens meer horen dènken. En ik had zo´n hekel.

Aan mezelf........


MeeSwammen? [ ]

This page is powered by Blogger. Isn't yours?